همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢١

فرستادن مسلمه بن عبد الملك ، سعيد بن عبد العزيز را به مير [ ى ] خراسان

ز راه ضرورت برون شد به « 1 » مرو * ببريد دل را ز بستان سرو 50

ز جيحون گذر كرد سر پرشتاب * روان گشت در ملك افراسياب

سوى سند شد با سپاهى گران * از آن نامداران نيزه‌وران

دگربار تركان هزيمت شدند * در آن بوم بىقدروقيمت شدند

بيامد به سغد آن پرنده جوان * درخت و گيا ديد و آب روان

سپه گفت كاين شهر ويران كنم * درختان « 2 » و سرها ز بن بركنم 55

چنين گفت با لشكر كامكار * كه « 3 » اين بوستانى است پرميوه‌دار

كسى اين‌چنين جاى ويران كند * چنين بيشه‌اى جاى شيران كند

سپه را سراسر از آن بازداشت * به هر جايگه مردمان برگماشت

كه كس را نماندند رفتن به شهر * اگرچند بودند پركين و قهر

بدين هم فسونش بسى داشتند * نه يك تن ، بلى هركسى داشتند 60

به دو گفت هر تن كه در بوستان * نشين روز و شب شاد با دوستان

تو را آينه بايد [ و سرمه‌دان ] * تو خود را ز مردان ميدان مدان

بدين هجو كردند او را بسى * گرفتند ياد آن هجا هركسى

يكى سال آن مير در سغد بود * گل و بوستانى دلش مىربود

ز مهلب دل‌آزرده بودى امام * شكايت همىكرد از او صبح و شام 65

كه مال خراسان و دخل عراق * همى خرج كرد [ آن يل ] بىنفاق

نبود از يزيدش برا و در هراس * تلف كرد مال جهان بىقياس

ز شغل خراسان ورا باز كرد * اميرى فرستاد چون باد و گرد

بد آن مير عمر هبيره به نام * عراق و خراسان ورا گشت رام

اميرى كه با زور و الماس بود * يقين راعى آل عباس بود 70

گزين ميسره آن كزاين پيش‌تر * بگفتم به تو حال او سربه‌سر

قوى گشت كارش در آن روزگار * و ليكن نكرد آن سخن آشكار

به عمر هبيره رسيد اين خبر * دلش اندكى گشت زيروزبر

فرستاد آن مردمان را بخواند * بپرسيد و زآن در سخن بازراند

( 1 ) كه ( 2 ) درخت ( 3 ) كز