همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢

ممدوحان حكيم زجّاجى

. . . * - . . .

كنون در گل و لاله رنگى نماند * همان لعل را وزن سنگى نماند

با فرا رسيدن پيرى باز هم طبعى جوان دارد و در ستايش از جوينى ادامه مىدهد :

و ليكن هنوزم روان خاطر است * بسان يكى نوجوان شاطر است

ز فرقت مبادا يكى موى كم * سرت سبز بادا چو باغ ارم

در جايى ديگر شمس الدين محمد جوينى را ستوده و هم سخن از بخشش‌ها و بزرگوارىهاى او دارد و اين‌كه زندگى در چرنداب در سايهء توجه و مهر وزير امن و آسوده است .

به پيرى جوان گشت طبع روان * روان باشد اى دوست طبع جوان

. . . * - . . .

در آيينه بينم مگر روى خويش * چو شمع است قوتم ز پهلوى خويش

. . . * - . . .

مزار چرنداب جاى من است * در آن بقعه خلوت‌سراى من است

. . . * - . . .

ندارم پى نيستى ترس و بيم * كه از روى زر دارم ، از ديده سيم

. . . * - . . .

جز اين دفترم نيست يارى دگر * ندارم جز اين هيچ كارى دگر

. . . * - . . .

چو خواهم به يك روز بيتى هزار * بگويم به از لؤلؤ شاهوار « 1 »

. . . * - . . .

به اقبال اين صاحب پاك‌زاد * نجنبد يكى برگ با غم ز باد

همان‌گونه كه قبلا هم گفته شده ، از كشته شدن محمد جوينى سخنى به ميان نياورده است . اما اشعارى در ستايش از صدر جهان هم وجود دارد . آن‌جا كه از حال و روزگار و زندگانى خويش سخن دارد ، به روشنى مىگويد كه در حلقهء شاعران راه يافته و روزى هم

( 1 ) ص 539 .