همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٩

فرستادن مسلمه بن عبد الملك ، سعيد بن عبد العزيز را به مير [ ى ] خراسان

عراق و خراسان سراسر توراست * زمانه به شمشير تو گشت راست

در آن بوم‌وبر كاردارا [ ن ] نشان * به نيكى بماند ز مردا [ ن ] نشان

يكى نامور بود نامش سعيد * ورا مسلمه از ميان برگزيد

ورا كرد [ بر ] نامداران امير * روان شد به‌سوى خراسان خطير

جوانمرد خود را نهان داشتى * هميشه لباس زنان داشتى 5

ز آل اميه بد آن نامدار * فراوان بد او را ضياع و عقار

ز خويشان به نزديك سردار بود * همه خفتن و خوردنش كار بود

چو آمد به حد خراسان ز راه * عمارى بدش با قليل سپاه

سرافراز اندر عمارى نشست * برون رفت تير مرادش ز شست

از او مردمان را نيامد پسند * كه همچون زنان در عمارى برند 10

به دو كرد اهل خراسان فسوس * كه بد با عمارى روان بوق و كوس

كسى روى او در عمارى نديد * زنى بود در پرده مرد پليد

چو در خانه شد جامه‌ها خواست نو * ز آيين و رسم بزرگان شنو

قبايى ز ديبا بپوشيد زرد * عمامه به سر بر بدش لاژورد

يكى پيرهن كرد در بر حرير * بشد نامور تكيه زد بر سرير 15

سرانگشت‌ها بود كرده نگار * نهاده به دست اندر از زر سوار

در انگشت‌ها كرده انگشترى * لباسش همه اطلس و ششترى

چو رفتند نزديك آن مهتران * نشستند برجاى از هر كران

براى كس ، از جايگه برنخاست * به دست اندرون نيز بنشست راست

فسوسش بر اين نيز هم داشتند * از آن حيز مابون ، چه غم داشتند 20

ورا حيز و مابون نهادند نام * ز كارش نشد هيچ‌كس شادكام

بر خويشتن خواند عمال را * طلب كرد از هركسى مال را

ز فرزند مهلب در آن بوم‌وبر * در آن شغل ديوان برآورده سر

درم خواست زآن جمله هفصد هزار * بدادند حالى و شد بر كنار