همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٧

خلافت يزيد بن عبد الملك بن مروان چهار سال

ز اول سوى رزم بسطام شد * به كردار كيوان و بهرام شد

بيفكند بسطام را سر ز تن * نماند او يكى را از آن انجمن

وزآنجا بيامد به رزم يزيد * زمين شد ز گرد سپه ناپديد

ز هجرت چو بر صد فزون شد دو سال * ستاد آن دو لشكر به جنگ و قتال

به ماه صفر بود اين كارزار * يكى نيمه از مه شده يادگار 35

ز ره بركشيدند هر دو سپاه * برآمد يكى باد و گرد سياه

بد اين رزم نزديك رود فرات * يكى جسر بسته به نزد كلات

سرافراز مسلم از آن برفروخت * بفرمود آن جسر بر آب سوخت

ز آتش برآمد به عيوق دود * بزرگان پراكنده گشتند زود

چو ديدند آن آتش و دود تيز * بشد لشكر كوفه اندر گريز 40

به دورى از آن رزم بگريختند * به راه اندر از ديده خون ريختند

چو فرزند مهلب خبردار شد * دلش خسته و جانش افكار شد

بيامد سراسيمه پيش سپاه * چنين گفت با لشكر كينه‌خواه

كه از اهل كوفه يكى كشته نيست * سوارى در اين بزم برگشته نيست

بكشتند صد مرد را در ميان * چه ترسيد از لشكر شاميان 45

كه يك‌يك در آن بوم كارند جو * به سغاله ( ؟ ) رانند كرز ( ؟ ) درو

چه دانند با خصم خنجر زدن * جهان را ز مردى به‌هم برزدن

سپاهى به دودى گريزان شود * خرد خيره گردد چو اين بشنود

به فرمان او كس نگرديد باز * فرود آمد آن گرد گردن‌فراز

[ همىكرد ] نفرين بر اهل عراق * كه ايشان ندانند الا نفاق 50

هميشه چنين بىوفايى كنند * بدزدند مال و دغايى كنند

به دزديدن استاده باشند شاد * گريزند ، چون رزم باشد ، چو باد

به بادى پراكنده گردند زود * گريزند [ ز ] آتش به كردار دود

سپه ماند با نامور ده هزار * ستاد آن سرافراز در كارزار

يكى رفت نزد يزيد سوار * به دو گفت اى سرور نامدار 55

برادر حبيب شما كشته شد * از آن مهربان بخت برگشته شد

چو بشنيد چون زير ناليد زار * بديد آن دل‌افروز بد روزگار