همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٤

خلافت عمر بن عبد العزيز بن مروان دو سال و نيم بود

سليمان چو شد ملك را مشترى * ببرد از كف ديو انگشترى

215 به جز خوردن و خفتنش هيچ كار * نبودى تو ديدى به ليل و نهار

چو تو اندر اين كار برخاستى * جهان را به دانش بياراستى

فكندى بساطى تو اندر جهان * كه تا دهر باشد نگردد نهان

به آيين صديق رفتى تو مرد * همان كار كردى كه فاروق كرد

ز تو گشت اسلام و دين آشكار * نهفته مكن درد [ دين ] زينهار

220 جهان را بگرد و سران را ببين * يكى نامور از ميان برگزين

كه كار تو بر دست گيرد به كام * [ به ننهد ] برون از حد شرع گام

تواند به پاكى بر اين راه رفت * نه زآن‌سان كه عبد الملك شاه رفت

تو را اين امانت به گردن در است * مگو كاين سخن را هزاران دراست

اگر زاين بگردى ، شوى شرمسار * در آن حشر اكبر ، به روز شمار

225 بدين‌جا فرو ماند خسته عمر * چنين گفت باخصم بسته كمر

كه ده روز ما را ببايد زمان * كه تا بنگرم گردش آسمان

بگويم پس آن‌گه شما را جواب * جوابى كه باشد روان‌تر ز آب

چو آل اميه خبر يافتند * چو آتش در آن كار بشتافتند

يزيد بدانديش و هشام شوم * كه بودند ننگ اندرآن مرزوبوم

230 بگفتند دلخسته با يكدگر * كه بيرون برد كار از ما ، عمر

ببايد نهفته به دو داد زهر * برفتند آن هر دو پرخشم و قهر

غلامى بد او را بدادند زر * شدندش بدان كار بد راهبر

غلامى بنفرين ورا زهر داد * بدانست درحال آن پاك‌زاد

غلام بدانديش را خواند مير * بپرسيد ازاو مرد دانش‌پذير

235 به تو زهر دادن كه فرمود ، گفت * برون كن برم سر اين از نهفت

مرا گفت هشام زر داد و سيم * مرا كرد ازپس به شمشير بيم

پى سيم و زر من ، هم از بيم سر * فكندم تن خويش را در خطر

به تو زهر دادم كه نيكم مباد * پشيمانم اى مير بادين‌وداد

عمر گفت با بند [ ه ] كان زر بيار * همين لحظه نزدم به عامل سپار

240 برفت و بياورد زر شادمرد * چنان بنده را مير آزاد كرد