همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٣

خلافت عمر بن عبد العزيز بن مروان دو سال و نيم بود

سخن رفتشان « 1 » در ميانه سه روز * چهارم چو بفروخت گيتىفروز

بگفتند آن روز بىمر سخن * به پايان نيامد ز هر در سخن 190

بكردند بىمر سؤال و جواب * شنيدند از آن مهتر كامياب

عمر ليك بد مرد يزدان‌پرست * به قول مبين [ آن ] سران را ببست

چو عاجز بماندند گفتند باز * كه اى مير پردانش و سرفراز

تويى مير بر مؤمنان جهان * چو تو كس نيايد برون از مهان

نظير تو در آل مروان نبود * بزرگيت از تير و كيوان نبود 195

تو را چيست بخت نكو اين زمان * نخواهيم دادن بر اينت امان

كه باشد پس از تو خليفه يزيد * كه در فسق و ظلمش نيابى مزيد

پس از چون تويى پاك و پرهيزگار * چون اويى نشيند سگ نابكار

عمر گفت كاين من نگفتم يقين * سليمان عبد الملك خواست اين

پس از من ورا كرد قائم مقام * مرا اندر اين نيست مدخل تمام 200

به دو داد مرد سخنور جواب * كه بشنو حديثى كه باشد صواب

تو را گر وديعت بسازد كسى * بگويد سخن‌ها نهفته بسى

كه مسپار اين جز به مرد [ امين ] * به وقتى كه خواهى شد [ اندر ] زمين

تو آن را سپارى به شوم و پليد * دهى گنج‌ها را به دزدان كليد

چه گويى خدا را به روز حساب * بگو اين سخن را چه دارى جواب 205

به تو داد گيتى خداوند پاك * نهادى قدم بر سر آب و خاك

نماندى به گيتى نشان بدى * نكو كردى اين كار از بخردى

اگر باز اين را به دزدان دهى * بود مغزت از عقل و دانش تهى

تو دانى كه عبد الملك هيچ بود * ز مروان سخن خود نبايد شنود

وليد از پس او به شاهى نشست * به خود بر در دادخواهان ببست 210

تلف كرد مال جهان را ز جهل * گرفت او همه كار اسلام سهل

نمازش نبود و نيازش نبود * دمى با خداوند رازش نبود

جهان را به حجاج [ مجنون ] سپرد * برفت و جز از نام زشتى نبرد

( 1 ) زرفشان