همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١١

خلافت عمر بن عبد العزيز بن مروان دو سال و نيم بود

به كوفه درون ميسره روز و شب * پى آل عباس جنباند لب

بسى خلق آن دعوت او بخورد * نياسود يك‌دم از آن كار كرد

از آن قوم هفتاد تن برگزيد * كه بودند حيران ز آل يزيد 140

بدان كار انصارشان نام كرد * دو شش نيز بگزيد آزادمرد

چنين گفت كاين رسم پيغمبر است * كه ما را به خلق خدا رهبر است

يكايك سران را چو بنوشت نام * فرستاد نزد محمد تمام

محمد گل و مشك درهم سرشت * پى هر بزرگى مثالى نبشت

گرفتيم ما گفت اين را به فال * برآرد هماى مهى پروبال 145

امامت به ما بازگردد چنين * چو گشتند اين قوم انصار دين

بماند در اين دودمان سال‌ها * گرفتيم ما اندر اين فال‌ها

چو ديدند فرمان‌ها در نهان * پراكنده گشتند گرد جهان

به هرجا كه ايشان نهادند روى * پديد آمد اندر ميان رنگ و بوى

عمر سال و مه عدل مىكرد و داد * از امروز و فردا نياورد ياد 150

ز مشرق به مغرب ورا گشت رام * ز شهر سمرقند تا حد شام

در آسايش و امن هر عام و خاص * همه خلق را بود از غم خلاص

بشد اندرآن بردبارى برش * به شكرانه عدل و آن پرورش

كه مىكرد آن مهتر بىقرين * / بر او آفرين بد ز جان‌آفرين / « 1 »

برفتند قومى برش دادخواه * / بگفتند كاى مهتر دين‌پناه / 155

ز ما پيش‌ازاين نامداران تو * كه بودند در كار ياران تو

گرفتند بىره ز ما زر و سيم * از آن كز خداشان نبد ترس و بيم

تو آن مال ما را به ما بازده * كسى را بر خويش آواز ده

عمر اندرآن كار حيران بماند * بزرگان دين را بر خويش خواند

از ايشان بپرسيد آن حال باز * جوابى بگفتند دور و دراز 160

به قول ضعيفش بكردند نرم * به كار اندرون بود فرزانه گرم

پسر داشت زيبا جوانى بزرگ * به علم و به تقوى ، نه تند و سترگ

( 1 ) در متن ، مصراع دوم بيت بعد است .