همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٠

خلافت عمر بن عبد العزيز بن مروان دو سال و نيم بود

بدان جاش محبوس كردند باز * به زر و به زور و بزرگى مناز

كه او را ثبات و بقا هيچ نيست * سرانجام او جز فنا هيچ نيست

115 بدين سال قومى بيامد ز راه * بر نامبرده عمر دادخواه

ز مردى كه بد در خراسان امير * بكردند بسيار بانگ و نفير

فرستاد حالى عمر چند مرد * به حد خراسان به كردار گرد

بخواندند او را كه سرتيز بود * به حد خراسان در او نيز بود

بيامد جهانبان به ماه صيام * به نزد عمر سرور نيك‌نام

120 عمر گفت كاى مرد بىدادودين * به ماه صيام آمدى اين‌چنين

بدان ، تا خورى روزه گويى رواست * به راه اندرون روزه‌دارى خطاست

ورا كرد معزول و ميرى دگر * فرستاد مانند مرغى [ بپر ]

به جايش به حد خراسان‌زمين * بر او كرد هركس به جان‌آفرين

دراين سال ميرى محمد به نام * كه از نسل عباس بد شادكام

125 ز پشت على بود آن نامدار * ز عبد اللّه اندر جهان يادگار

كه عبد اللّه از پشت عباس بود * جوان دلاور به الماس بود

خلافت همىجست اندر [ جهان ] * فرستاد هر جاى مردم نهان

موالى بد او را جوانى سره * به نام آن سرافراز بد ميسره

فرستاد سوى خراسان ورا * وزاين خواست كردن تن‌آسان [ ورا ]

130 ورا بو محمد لقب كرده بود * غم كار اين پيش‌ازآن خورده بود

همان صادقش خواندى نامدار * بشد تا خراسان [ چو ] باد بهار

گزين بو محمد به كردار باد * سه تن را فرستاد خندان و شاد

ز كوفه به حد خراسان‌زمين * بزرگان بادانش و پيش‌بين

يكى بكر و حيان بد و عكرمه * كه نزديكشان گرگ بودى رمه

135 ابو عكرمه بود سراج « 1 » و چست * جوانمرد و پردانش و تندرست

سرافراز حيان در آن روزگار * شنيدم كه قطان « 2 » بدى مرد كار

در آن بوم كردند دعوت‌گرى * ببردند از هر بسى لشكرى

( 1 ) ابو عكرمة السرّاج ( ابو محمد الصادق ) ( 2 ) قطان صاحب مفلح