همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٩

خلافت عمر بن عبد العزيز بن مروان دو سال و نيم بود

بيامد مخلد كه بودش پسر * به نزد عمر گفت كاى نامور

به ايام عدل تو اى كامياب * به يك جا خورد گرگ با ميش آب

چرا آل [ مهلب ] ز تو نامدار * بماندند مسكين و حيران و زار

تو با ما به عدل و وفا كار كن * از اينجا بزرگى پديدار كن

تو دعوى كنى بر يكى پيرمرد * وى اى نامبردار انكار كرد 90

يكى را حكم كن بر اين كار سخت * كه از ما به يك‌بار [ ه ] برگشت بخت

گواه است در خورد و سوگند بس * از اين دو نگردد به آفاق كس

اگر پيش تو نگذراند گواه * از او اى جوانمرد سوگند خواه

و گرنه سوى صلح كن راى زود * ز باب [ كرم بر ] ميانگيز دود

بفرماى تا من به جاى پدر * به زندان روم او بيايد بدر 95

عمر گفت برگرد تا بنگرم * پس [ آن‌گاه ] كارت به پايان برم

چو بيرون شد آن نامبرده بمرد * مخلد روان را به زارى سپرد

يزيد دلاور به زندان بماند * پى پور از ديده جيحون براند

وكيع [ ا ] و كه گفتم از اين پيش‌تر * به پيش عمر بود بسته كمر

به دو گفت كز ما چنين است امر * كه حالى شوى تو سوى عين تمر 100

سپاه است آنجا فزون از شمار * درم جوى از من به ليل و نهار

درم بر يزيد است او را اسير * بديشان سپارى سپهر [ منير ]

كه تا ز او بگيرند آن زر و سيم * بدان‌جاى دركس ندار [ د ] به بيم

وكيع آن‌چنان كرد كان مير گفت * يزيد سرافراز را از نهفت

برون برد و آمد روان سوى راه * پديدار شد لشكرى كينه‌خواه 105

وكيع دلاور خبردار شد * به نزد يزيد خبردار شد

پدر گفت كآمد سپاهى كنون * به راى تو بر من چو درياى خون

به يزدان تو ، گر نگويى بلند * كه تا بازگردند ايشان نژند

سرت را بيندازم از تن به تيغ * همين‌جا به خاك افكنم بىدريغ

فرستاد حالى سوارى چو باد * بَرِ آن سواران بادين‌وداد 110

كز آن جايگه زود گرديد باز * وكيع دلاور بشد برفراز

ببرد آن سرافراز را سو [ ى ] عين * سپردش همان‌جا به عمل ( ؟ ) حصين