همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٧

خلافت عمر بن عبد العزيز بن مروان دو سال و نيم بود

درم داشت يكسر به درويش داد * در آن‌دم كه شد مير آن پاك‌زاد

زنش دخت عبد الملك بد يقين * زنى بود پردانش و پاك‌دين 35

يكى طوق بودش مرصع به زر * مكلل سراسر به لعل و گهر

چو بر گردنش مرد پيرايه ديد * نظر كرد گنجى گرانمايه ديد

به دو گفت كاين طوق غل بلاست * برون كن كه اين حق خلق خداست

برون كرد و بوسيد و نزدش نهاد * بر او نامور آفرين كرد ياد

سوى مخزن آن را فرستاد باز * هزار آفرين بر چنان سرفراز 40

به ايام او كار دين گشت راست * از آن پهلوى ظلم و فتنه بكاست

كسى را به ايام او غم نبود * از او آب علم و هنر كم نبود

ز غيلان شامى نبودى جدا * ورا همنشين بد براى خدا

به ايام او كس چو غيلان نبود * در آن راه خار مغيلان نبود

به روم اندرون مسلمه بود مير * شب و روز كارش بدى داروگير 45

يزيد ابن مهلب امير گزين * همىبود اندر خراسان‌زمين

عدى ابن . . . را كرد مير * به كوفه در آن سرور بىنظير

سوى بصره شد مير عبد الحميد * كه چشم زمانه نظيرش نديد

اميرى كله ( ؟ ) به جراح داد * كه چون او نبد مرد بادين‌وداد

قضاى عراق او به شعبى سپرد * بدان شغل نازك ورا نام برد 50

ورا عامر بن شراحيل نام « 1 » * . . .

به كوفه درون قاضى آن مرد بود * كه مثلش نبد زير چرخ كبود

به بصره حسن داشت دار القضا * به ايام آن سرور باوفا

ز مادر به فاروق مىرفت باز * عمر نامبردار گردن‌فراز

گزين مادرش فاطمه نام بود * زنى نامبردار و خودكام بود 55

ز پشت گزين عاصم نامدار * كه بابش عمر بود آن كامكار

به ايام اين مهتر نامور * برون رفت تركى ز حد خور

بيامد ز ناگه به اربايگان * به رزم كريمان پرمايگان

( 1 ) مصراع دوم اين بيت همان مصراع اول بيت بعد است كه كاتب آن را تكرار كرده است .