همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٦

خلافت عمر بن عبد العزيز بن مروان دو سال و نيم بود

ز نيكى دو دست تو كوته مباد * بدانديش را سوى تو ره مباد

10 عمر چون كه بنشست بر تخت داد * بدى را ببست و نكويى گشاد

اساس بدىها همه برفكند * به تيغ از تن مشركان سر « 1 » فكند

بياسود عالم به ايام او * بمرد و نميرد يقين نام او

به آيين بو بكر صديق بود * قضاى ( ؟ ) سر مرد زنديق بود

ره و رسم فاروق در پيش داشت * ز هر پير ، زهد و ورع بيش داشت

15 به هرجا كه بد زاهدى نامدار * به دو داد شغل جهان آشكار

خرد را بر خويش مزدور كرد * بدان را ز كار اندرون دور كرد

همه كار گيتى به نيكان سپرد « 2 » * ز بدكار نام‌آ دلاور نبرد

يكى مرد بد پاك و پرهيزكار * خنك آنكه بد اندر آن روزگار

دل از كار عالم بپرداخته * همه كار روز پسين ساخته

20 نه پوشيدنى داشت ، نى خوردنى * دلش بود فارغ ز گستردنى

نپوشيد آن نامبرده حرير * نخورد آن سرافراز دين شهد و شير

نه بر بستر نرم خفتى به شب * گشادى به شكر و به ذكرش دو لب

پياده به بازار مىشد امير * برش كس برفتى ز برنا و پير

نبودى ورا حاجب و پرده‌دار * بدى درگهش خالى از مير بار

25 نبودى كسى را به گيتى مجال * كه گفتى به نزدش حديث محال

به نزدش هر آن‌گه كه خندان شدى * نماندى كه شاعر ثناخوان شدى

ز مدح و هجا دور بودى مدام * نخنديد هرگز بر خاص‌وعام

ندادى درم ، جز به درويش و پير * زن بيوه را داد و مرد ضرير

ز مروانيان مثل او كس نبود * ز عباسيان نيز گوشم شنود

30 بر او ختم شد كار نيك‌اخترى * خرد بود و زهد و ورع بر سرى ( ؟ )

ولى بود بىشك ، ولايت وراست * نگفتى سخن با كسى جز كه راست

نديدى در آيينه‌اى عيب كس * چو باد صبا بود مشكين‌نفس

جهان سربه‌سر كرد روشن به راى * نه پاليز بودش ، نه باغ و سراى

( 1 ) بر ( 2 ) بود