همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠١

خبر فتوح يزيد بن مهلب

بر آن كس كه من بند فرموده‌ام * به كس راز آن شخص نگشوده‌ام

بر آن نامه كردند بيعت تمام * كسى را ز مردم نبردند نام

چو كردند بيعت چنين گفت امير * كه خط خواهم اكنون ز برنا و پير 100

كه بدهند يك‌يك بدين جاى باز * بدادند جك مردم سرفراز

سرافراز آن خط به حاجب سپرد * سرافراز دين نام يك تن نبرد

بزرگان دانا و روشن‌ضمير * پراكنده گشتند از پيش مير

به نزد رجا شد به خوف و خطر * سرافراز دين نامبرده عمر

به دو گفت نامم در اين نامه هست * اگر نيست زنهار بگشاى دست 105

كه تا پيش مهتر شوم خوار و زار * بگويم كه من نيستم مرد كار

سليمان به دو گفت و با من بگفت * كه اين راز را من بدارم نهفت « 1 »

پس آنگه كه من مرده باشم بگوى * چنين است . . . آن نامجوى

چو بيرون شد آن سرور مرزوبوم * به نزد رجا رفت هشام شوم

بپرسيد كز نام من بازگوى * اگر هست و گر نيست بگشاى روى 110

اگر نيست تا [ من ] به بيرون روم * به نزد سليمان موزون روم

نمانم كه ديگر كسى در جهان * شود مير از آشكار و نهان

رجا گفت تا زنده باشد امير * نهفته بود راز اين در ضمير

درآن روز ناگه سليمان بمرد * جهان جهان ديگرى را سپرد

چو بردند او را به جاى نماز * رجا گفت ، آن مرد گردن‌فراز 115

به فرزند عبد العزيز از كران * كه پيش آى اى مفخر مهتران

نماز امام زمانه تو كن * به پيش اندرون شو مگو زآن سخن

چو فارغ شد از فرض يزدان پاك * سپردند آن نازنين را به خاك

سوى مسجد جمعه رفتند باز * رجاى دل‌افروز گردن‌فراز

دگرباره بيعت ز نو تازه كرد * بكردند و دل‌شاد شد زادمرد 120

سر نامه را مهر كردند باز * ستاده بزرگان گردن‌فراز

هم او نام خود ديد فرياد كرد * بناليد آن مهتر زادمرد

( 1 ) كه اين راز كنم تنت