همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٠

خبر فتوح يزيد بن مهلب

از آن پنج و يك شش ( ؟ ) هزاران‌هزار * فرستاد نزديك آن نامدار

سليمان امام جهان بد دو سال * بر آن هشت مه گير اى بىهمال

ز مرگش بگويم تو بيدار گرد * كزاين‌جا توان مست هشيار كرد

چو از خايهء مرغ و انجير تر * شد آن مير بيمار و بنهاد سر

75 به نزديك او بد رجاى حيات * كه چون او نبد مرد در كاينات

بد آن طهور ( ؟ ) حاجب و مير باد * دو چشمش بد آن مير شد پيش باد ( ؟ )

رخ اورا ( ؟ ) به‌سوى سليمان نهاد * به دو گفت كاى نامدار جهاد

پس از تو به گيتى كه باشد امام * بگو تا بدانم من نيك‌نام

به دو گفت فرزند عبد العزيز * كه گيتى برش هست چون [ يك ] پشيز

80 بلى گر بگويم ز من نشنود * در اين [ باره ] از كس سخن نشنود

بياور دويت و قلم پيش من * كه هستى به دل نيك‌انديش من

بياورد قرطاس و كلك آن خطير * يكى نامه بنبشت دانش‌پذير

كه در كار دين بست بايد كمر * مقرر شد اين مهترى بر عمر

بجستم در اين كار و بشتافتم * بدين كار لايق ورا يافتم

85 برون كردم از گردن خويش كار * نهادم كنون بر تو اين [ بيش ] بار

بر اين نامه كردم خدا را گواه * سپردم به دست يكى نيك‌خواه

چو من رفته باشم به ديگر سراى * تو بنشين بر اين جاى با عقل و راى

تو را بيعت من به گردن در است * مرا حكم بر شهرى و لشكر است

به فرمان من باش زاين برمتاب * ز گفتار گردن [ كشان ] سر متاب

90 [ بپيچيد ] و مُهرى بدان برنهاد * پس آنگه به دست رجا درنهاد

بفرمود تا مهتران را بخواند * بر خود به كرسى زرين نشاند

يكى زآن سران مير هشام بود * كه مردى بدانديش و بدنام بود

دوم مايهء خير و جانى به فر * سرافراز مردان عالم ، عمر

سليمان به تنگ اندرون بود سخت * چنين گفت با مردم نيك‌بخت

95 كه من مىروم زاين جهان فراخ * سوى دخمه ، از باغ و ميدان و كاخ

بدانيد كاين نامه عهد من است * در او كرده‌ام آنچه جهد من است

شما نيز اين جاى بيعت كنيد * پس از من چنين عهد را نشكنيد