همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٦

خلافت سليمان عبد الملك دو سال و هفت ماه بود

جوابش چنين داد فرزانه باز * كه اول تو فرماى اى سرفراز

دل شاه من بر كه گيرد قرار * بگويد ، كند بنده اسپند [ وار ]

275 سليمان ز هركس برش ياد كرد * چنين گفت با شاه ، آزادمرد

كه من مىكنم مهترى اختيار * اگر زآنك باشى مرا رازدار

يزيد است مير خراسان و بس * نشايد بدانجا جز او مير كس

برنجد ز من گر بداند يقين * بر او كرد مهتر [ به جان آفرين ]

هم اندر زمان شد [ به ] فرمان نبشت * سخن‌هاى پاكيزه چون جان نبشت

280 عراق و خراسان بدان مير داد * روان شد [ دلاور ] به كردار باد

بياورد . . . چو باد * حديث سليمان [ برش ] كرد ياد

چو برخواند فرمان دلش گشت شاد * نيابت به كوفه به فرزند داد

مخلد كه با دانش و داد بود * بدان پور جان پدر شاد بود

به‌سوى [ خراسان ] شد آن نامدار * سپه برد با خويشتن سىهزار

285 سليمان فرستاد مردى چو گرد * به نزد يزيد آن سرافراز مرد

كه نه ماه خرج خراسان بخواه * وكيع است آن جايگه پادشاه

حسابش بخواه و بگير و ببند * مبادا كه آيد به جانش گزند

چو آمد به شهر خراسان امير * هم اندر زمان گشت فرمان‌پذير

وكيع پسنديده را بند كرد * به بندش دل شاه خرسند كرد

290 حساب خراسان از او بازخواست * غزالى ( ؟ ) جوابى بدانست راست

وكيع دلاور به زندان بماند * كسى نامهء نامبرده نخواند

يزيد اندر آن بوم‌وبر شاه شد * ز ماهى سرافراز بر ماه شد

به ميرى [ او ] عالمى شاد گشت * سرافراز چون سرو و شمشاد گشت

سليمان كه شاه جهاندار بود * به ملك اندرون سخت بيدار بود

295 فرستاد آن كامران را به روم * روان كرد با لشكرى چون نجوم

به قسطنطنين « 1 » رفت آن بىهمال * سر روميان گشت از او پايمال

همه روم بگرفت آن بىنظير * جهان گشت پرغارت و پراسير

( 1 ) قنطينيه