همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٤

خلافت سليمان عبد الملك دو سال و هفت ماه بود

كه بىهيچ شك آسمانى است كار * سرآمد مرا آن‌چنان روزگار

وكيع دلاور بفرمود زود * كه تا نامداران به كردار دود

بريدند از خيمه يكسر طناب * بيفتاد آن خيمهء كامياب

گريزان برفتند مردان مرد * ز گردان برآمد به يك‌بار [ ه ] گرد

225 برادر سرافراز را پنج بود * در آن‌دم كه برخاست آن تيز [ دود ]

ستادند پيش برادر به‌پاى * به كف برنهادند جان را بجاى

بگويم به تو نام آن پنج من * بدان تا بگويى به هر انجمن

يكى عبد رحمان فرزانه بود * دوم عمرو [ با زور و ] مردانه بود

سيم بد حصين سرافراز شير * كه چون او نبد در زمانه دلير

230 چهارم سرافراز عبد الكريم * كه چون او نيابى به گيتى كريم

همان پنجمين صلح مسلم‌نژاد * كه دادند يك‌يك سر خود به باد

يكى پور بودش كسى ( ؟ ) را . به نام * جوانى به مردى چو فرزند سام

به پيش پدر جنگ مىكرد مرد * چنين تا برآمد از او دود و گرد

همان پنج تن را به شمشير تيز * بكشتند از راه كين و ستيز

235 قتيبه چو كار آن‌چنان زار ديد * بزد دست و شمشير كين بركشيد

يكى مرد بد جهم بن زحر « 1 » نام * برآورد شمشير كين از نيام

درآمد پس پشت مرد دلير * بزد تيغ بر كتف آن نره‌شير

بدان زخم سرور درآمد ز پاى * بزد تيغ جهم آن گو پربلاى

سر نامبرده ز تن دور كرد * نگه كن بدين گنبد تيزگرد

240 كه چون مىبرد خلق را بر [ فراز ] * دگربار چون آورد خسته باز

بر اين خاكدان دل چه بايد نهاد * كه زاين‌سان دهد سركشان را به‌باد

چو تند اژدها مرد ، آن هفت سر * فرستاد [ نزد ] يكى تاجور

سليمان فرخ چو سرها بديد * يكى باد سرد از جگر بركشيد

بدان كار بد شاه انكار كرد * نبايست ، گفت اين‌چنين كار كرد

245 فرستاده را گفت كاى نامجوى * برو با وكيع دلاور بگوى

( 1 ) جهم بن زحر الجعفى