همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٣

خلافت سليمان عبد الملك دو سال و هفت ماه بود

نشد پيش او نامور از نهيب * قتيبه از آن كار شد در شكيب

دوم‌بار مردم فرستاد تيز * نيامد ، دل مرد شد پرستيز

فرستاد از اين‌بار مرد [ ى ] هزار * كمر بسته با آلت كارزار

وكيع دلاور چو آگاه گشت * ز دل فرش آن آمد [ ن ] درنوشت

بفرمود تا خيل او شد سوار * به يك لحظه افزون‌تر از ده هزار 200

وكيع دلاور زره‌پوش گشت * دلش خرم و سينه پرجوش گشت

به اسب اندرآمد چو دستان سام * برآورد شمشير [ خويش از نيام ]

بزد بر سپاه قتيبه چو برق * به خون در سر دشمنان كرد غرق

فراوان از آن نامداران بكشت * ز نزدش دليران نمودند پشت

برفتند نزد قتيبه به درد * چو ديد آن‌چنان كار ، شد روى زرد 205

بفرمود تا پيش پرده‌سراى * ستادند مردان جنگى به‌پاى

وكيع و دليران برون تاختند * ز دشمن به خنجر سر انداختند

به پيرامن پرده « 1 » كردند جنگ * به گردون همىشد غريو و غرنگ

برفتند مردان جنگى ز جاى * گرفتند بر گرد پرده‌سراى

قتيبه از اين كار شد مستمند * بفرمود كآرند اسب سمند 210

چو بردند در چادر اسب امير * همىخواست تا برنشيند خطير

سرافراز پا كرد اندر ركيب * به امر خدا اسب شد ناشكيب

بجست از بر مير از پيش تخت * بيفتاد از پاى آن نيك‌بخت

دگربار بر تخت شد تاجور * بفرمود كآرند اسبى دگر

چو بردند برجست اسب سترگ * از آن خيره ماندند خرد و بزرگ 215

دلاور ز ياران دگر اسب خواست * چو بردند استاد بر پاى راست

به گردش نيارست گشتن امير * نگه كن به تأثير كيوان و تير

قتيبه فروماند حيران به‌جاى * ز غم سست شد مرد را دست و پاى

به دل گشت كاين بودنى كار بود * چو اقبال برگشت ، كوشش چه سود

بشد بر سر تخت و بنشست باز * همىگفت با خويشتن سرفراز 220

( 1 ) بر تو