همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٢

خلافت سليمان عبد الملك دو سال و هفت ماه بود

سليمان شد امروز مير و امام * مرا زاو هراس است در دل مدام

كه بدهد خراسان به ديگر امير * مرا كرد بايد . . .

يزيد آيد اينجا شود كارزار * ميان من و او بود گيرودار

ازآن‌پيش كاو بر من آيد ز راه * برون آمدم من ز فرمان شاه

175 سليمان نخواهم كه باشد امام * به من مىشود كار [ امت تمام ]

شما نيز ازاو سر بتابيد و روى * منم در زمانه كنون نامجوى

ندادند او را بزرگان جواب * چو ديدند گفتار او ناصواب

دوم‌بار اين داستان بازگفت * جوابش نيامد . . .

سيم بار گفت آن يل سرفراز * بزرگان جوابش ندادند باز

180 قتيبه برآشفت و دشنام داد * بدان نامداران بادين‌وداد

ز نابخردى تند شد بردميد * بجز خويشتن در [ جهان كس نديد ]

بدان نامداران با كام جفت * سگ و ناكس و بدرگ و خام گفت

سر گردنان گفت من بركنم * به زارى و خوارى به خاك افكنم

كه دارد به گيتى كنون پاى من * كه گيرد از اين سر . . .

185 پس آن‌گاه عيب همه برشمرد * به بد نام آن مردم نيك برد

پراكنده‌ها گفت از اندازه بيش * سران را برون كرد از پيش خويش

برفتند آن نامداران برون * ز دست قتيبه جگر [ پر ز خون ]

نشستند و تدبيرها ساختند * به قصدش سمند جفا تاختند

وكيع « 1 » دلاور يكى مرد بود * كز او بر دل دشمنان درد بود

190 بد آن نامبرده ز حىّ تميم * نبودى به دهر از [ عدو پر ز بيم ]

مبارز بد و مرد و چالاك و چست * دلير و قوىپنجه و تندرست

برفتند آن نامداران برش * نشستند . . . اندرش

ورا مير كردند بر خويشتن * كه مردى توانا بد و پيلتن

قتيبه ز [ حيلت ] خبردار شد * دل مرد پردرد و تيمار شد

195 فرستاد پيش وكيع دلير * كه برخيز نزد من آ همچو شير

( 1 ) ربيع هم آمده است . مهلّب وكيع بن بكر بن وايل را بفرستاده بود ، تاريخ سيستان ، تصحيح ملك الشعراى بهار ، ص 113 ، 1314 ، تهران .