همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩١

خلافت سليمان عبد الملك دو سال و هفت ماه بود

فرستاد نزد خليفه پيام * كه اين مال در مطبخ من تمام

نباشد چه بخشم به لشكر بگوى * نگهد . . . 145

يكى جو خراج او به لشكر نداد * نهال مراد شما برنداد

ز جورش رعيت به جان آمدند * شب و روز از او با فغان آمدند

چو شد مهلب صفره در مرو مير * فزود . . .

سه سال اندر اين بوم‌وبر شاه بود * ز كار زمانه كى آگاه بود

شب و روز با خوردنش بود كار * نبود آگه از گردش روزگار 150

به ايام خود نيز حربى نكرد * ز كس . . .

يكى با سران آب جيحون نديد * بجز ساغر و راح گلگون نديد

ز حال رعيت نشد باخبر * خراسان از او گشت زيروزبر

بمرد او و فرزندش آمد يزيد * ازو هر . . .

بيامد پى آنكه زنباره بود * بر آن كار پيوسته نظاره بود 155

به فرج و گلو برد شاهى به‌سر * يكى روز نامد ز خانه به‌در

تلف كرد مال خراسان تمام * ندانست . . .

وزيرش همىخورد مال خراج * همىبرد با نامداران لجاج

نكرد او يكى را از آن شغل باز * نياورد كس را به كارى فراز

ندانست تا بر درش كيست مرد * نهاده سر . . . 160

به ايام او راه‌ها بسته شد * دل هر تن از كار او خسته شد

بماندند بازارگانان به درد * نيارست كس رخ سوى راه كرد

نيارست بازارگان بىحفيظ * به راهى شدن . . .

يكى تن در اين بوم ايمن نبود * دل خلق در سينه ساكن نبود

چو من اندر اين ملك كردم قرار * فرو مرد آن آتش گيرودار 165

همه راه‌ها كردم ايمن به راى * شد آباد بستان و [ شهر و سراى ]

بريدم پى بدسگالان به خاك * جهان كردم از خونى و دزد پاك

چه مايه به هر جاى كردم فتوح * ز من گشت اسلام را تازه‌روح

توانگر شد آن‌كس كه بد لشكرى * مرا بود بر گردنان [ سرورى ]

رعيت بياسود و شد محتشم * به من گشت پيدا سپاه و حشم 170