همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٠

خلافت سليمان عبد الملك دو سال و هفت ماه بود

بر نامور عهد و فرمان فرست * دلش دردمند است درمان فرست

چو ايمن شود كار او را بساز * . . .

چو بد مرد را از خرد پرورش * فرستاد عهد خراسان برش

120 قتيبه در آن كار معذور بود * دماغش ز عقل و خرد دور بود

به فرمان او درنياورد سر * . . .

مرا مىفريبد چو طفلان به شير * نخواهد مرا در خراسان امير

سليمان ببندد مرا همچو ديو * بتابد سر از امر كيهان خديو

من او را كنم خلع از آن پيشتر * . . .

125 برادر به دو گفت كاى نامدار * بدين‌جا مكن اين سخن آشكار

سپاهى است با تو نه از يك مقام * همى يكدگر را ندانند نام

تو برخيز و نزديك جيحون شتاب * . . .

چو آنجا رسى اين سخن را بگوى * هرآن‌كس كه خواند تو را نامجوى

كند با تو عبره از آن روى آب * به شهر بخارا شو اى كامياب

130 همه لشكر ترك را گرد كن * . . .

بيا بر لب آب جيحون نشين * به هر جايگه كن سپه در كمين

بگير اى دلاور گذرهاى آب * مكن هيچ در جنگ جستن شتاب

اگر دشمن آيد مينديش ازاوى * . . .

كهين داورش گفت انده مدار * همين‌جاى كن اين سخن آشكار

135 چرا بايد اين رنج و سختى كشيد * در آن بوم‌وبر شور و تلخى چشيد

خوش آمد سرافراز را اين سخن * . . .

به عقل جوانمرد گمراه شد * بدان رشته ناگاه در چاه شد

نشست از بر تخت چون كيقباد * سليمان برش گشت كمتر ز باد

بزرگان آن خيل را پيش خواند * . . .

140 دگر لشكر استاد بيرون سوار * بزرگان نشستند با نامدار

قتيبه درآن‌دم سخن ساز كرد * يكى خطبه در خيمه آغاز كرد

به آخر چنين گفت آن نامدار * كه . . .

اميدى بد اول بدين‌جاى مير * نمىكرد با مشركان داروگير