همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٩

خلافت سليمان عبد الملك دو سال و هفت ماه بود

كه اكنون سليمان جهانگير شد * همه كار او راست چون تير شد 90

[ يزيد ] بن مهلب بيامد كنون * خراسان كند همچو درياى خون

كند با من آن سرور شيرمرد * كه حجاج با آن سرافراز كرد

مرا بيعت او نبايد گزيد * اگر در خراسان خرامد يزيد

. . . از ملك بيرون كنم * زمين خراسان پر از خون كنم

برادر به دو گفت كاى كامكار * ازاين تخم انديشه دردل مكار 95

خراسان [ تو را ] سخت پرورده‌اند * چنين بيعت از پيشتر كرده‌اند

[ جوا ] ب اين‌چنين داد مرد خطير * كه اين خيل را بس خطر نيست مير

هر آن كاو ز فرمان من بگذرد * زمين را بسر پيش من نسپرد

سرش را ببرم به شمشير تيز * كه يا رد بگو ، برد با من ستيز

[ دگر ] بار با خويش انديشه كرد * توانايى و صابرى پيشه كرد 100

به نزد سليمان سه نامه نبشت * يكى نغز و ديگر نه زيبا نه زشت

سيم نامه از خلع او كرد ياد * سليمان برش بود كمتر ز باد

. . . * . . .

ز مردى خود برشمرده بسى * كه چون من نباشد به گيتى كسى

سيم‌نامه از خلع او گفته بود * وزاو راز دل هيچ ننهفته بود 105

فرستاده آمد به شهر دمشق * . . .

به نزد سليمان شد از گرد راه * نشسته بد آن شاه در [ پيش‌گاه ]

يزيد دلاور نشسته برش * ستاده بزرگان به گرد اندرش

[ بر ] او اولين نامه برخواند زود * . . .

دوم نامه برخواند و دم دركشيد * بداد آن دوم هم به دست يزيد 110

سيم‌نامه برخواند شد روى زرد * به كس نامه ننمود فرزانه مرد

نهان كرد نامه به زير بساط * . . .

فرستاده را گفت بيرون بريد * ورا زود جايى فرود آوريد

سليمان پريشان شد از كار مرد * زمانى سرافراز انديشه كرد

يزيد دل‌افروز را پيش خواند * . . . 115

از او مشورت خواست ، گفت اى امير * تو آن كار دشوار آسان مگير