همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٨

خلافت سليمان عبد الملك دو سال و هفت ماه بود

ببينم كه ميرت كند زنده زود * به دو گفت آن مرد رزم‌آزمود

. . . مرد آسان‌تر است * ز مردن كه در خانه بر بستر است

65 دگر آنچه گفتى كه لشكر كم است * شما را اگرچند دل محكم است

شهى را كه در شام باشد مقام * به فرمان او ملك مغرب تمام

[ سپارم ] خراسان ورا سربسر * سپاهش به پيش تو اى نامور

ورا كم بود لشكر اى تاج‌دار * بينديشد اكنون يكى شهريار

چو بشنيد فغفور شد پرهراس * به دو گفت خيل است اين بىقياس

70 . . . اينجا مدارا كنم * خرد در درون آشكارا كنم

فرستاده را گفت كاى نامدار * تو اندوه و انديشه در دل ميار

كه من كارهاى تو چون [ زر كنم ] * كنار تو پردرّ و گوهر كنم

[ بياور ] ز خويشان خود پنج مرد * پى آنكه آن مير سوگند خورد

كه تا بندشان برنهد نامور * اگر بنده باشد وگر تاجور

75 همان خاك اين بوم با خود ببر * از اينجا نهال تو آيد به‌بر

. . . مير تو زير پاى * همان عهد و سوگند آيد به‌جاى

شتر كرد بىمر زد و جامه بار * ز خويشان خود چند مرد سوار

فرستاد پيش قتيب دلير * فرستاده را كرد از مال سير

[ به پيش ] قتيبه شد آن خواسته * غلامان و اسبان آراسته

80 پسند آمدش كار فغفور چين * به دو كرد از دل هزار آفرين

بزرگان او را دمى بند كرد * پى آنكه آن سخت سوگند خورد

. . . سر خاك بنهاد پاى * فرستاد آن خلق را باز جاى

ازآن‌پس كشان اسب و تشريف داد * برفتند و كرد آفرين‌هاش [ ياد ]

. . . بيامد بر مرد باز * خبر شد بر مير گردن‌فراز

85 . . . آن سرافراز مرد * بپيچيد از آن آه و فرياد كرد

كه حجاج قتال بد كرده بود * سليمان ز كار وى آزرده بود

. . . مرد دلاور كه شاه * نماند ورا بر سر جايگاه

. . . من عهد او بشكنم * ز دل بيخ انديشه‌ها بركنم

برادر بد اورا يكى چند مرد * بر خويشتن خواند و تدبير كرد