همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٧

خلافت سليمان عبد الملك دو سال و هفت ماه بود

چنين گفت با شاه سالار خوان * كه اى راحت جان پير و جوان

. . . خورد * تو برگرد اين تا به فردا مگرد

چو باشد تهى معده انجير تر * تو را سود دارد ، كند تازه‌تر

به دو گفت پيش آر تا بنگرم * چو باشد نكو ناشتا هم خورم

. . . بنگريد * دلاور چو با خايه انجير ديد 40

از آن هر دو مهتر به خوردن گرفت * ره آرزوها سپردن گرفت

بخورد آن همه پاك ، چيزى نگفت * چو شد سير زد تكيه برجا بخفت

. . . دگر برنخواست * چو با خاك پر خوردنش كرد راست

سزد گر تو كم خوردن آيين كنى * بر آن كس كه پر خورد نفرين كنى

از اين قصه اين جاى ، آن خواستم * كه رخسار حكمت بياراستم 45

. . . خورى * به پند بزرگان روان پرورى

چو بسيارخواره بود شهريار * رعيت شود بر پى او سوار

وگر در عمارت كند ميل و راى * ده و باغ و پاليز و كاخ و سراى

. . . صبح و شام * چو مأمون كه باشد به امر امام

عمر پور عبد العزيز امير * كه چون او نبودست روشن‌ضمير 50

ورا كار بد عدل و بذل و نماز * دلش دور بودى ز آز و نياز

. . . او داشتند * به طاعت سر خود برافراشتند

مزاج جهان دارد اى ماه شاه * نمانده ره و رسم او را تباه

رعيت كند آنچه آن شاه كرد * مرا عقل از آن كار آگاه كرد

. . . شاه روى زمين * قتيبه در آن سال شد سوى چين 55

ز تركان چين بىكران برده كرد * فرستاد نزديك فغفور مرد

كه سوگند خوردم به دين و به داد * كه خاك زمين تو بر سان باد

. . . به پى بسپرم * ز قوم تو برده برون آورم

چو بشنيد فغفور چين آن پيام * فرستاده را گفت كاى خويش‌كام

امير تو را نيست لشكر بسى * به مردى فزون نيست ازهركسى 60

. . . مرا بسپرد * و يا زاين بروبوم برده برد

شما را همين‌دم درآرم ز پاى * سر همگنان را ببرم به جاى