همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٦

خلافت سليمان عبد الملك دو سال و هفت ماه بود

ازآن‌پيش حجاج خرمرده بود * روان رخت خود تا عدم برده بود

10 اگر خود نمىمرد آن بدنژاد * سليمان ورا خواست دادن به باد

چو سالى ز عهدش بشد ، سرفراز * درم‌هاى مردم همه داد باز

به دور پسين مير بسته كمر * سپرد او خلافت به سرور عمر

كه بودش ولايت بر ارباب دين * ز جان آفريدش جهان‌آفرين

بزرگى كه نامش چو كارش نكوست * چو ديده ورا داد ناديده دوست

15 سحرگاه تا شام برنا و پير * دعاگوى بودند بر جان مير

ورا نامداران بر خاص‌وعام * كليد در خير كردند نام

. . . * . . .

. . . * وز آن بره آرايش خون كنند

همان‌دم بياورد خاليگرش * . . .

20 . . . * همه پيه آن را بر خاص‌وعام

بياورد بنهاد سى گرده پيش * خورش بود نزدش ز اندازه بيش

به يك لحظه آن شصت گرده بخورد * برآورد آن گرده‌ها گرد كرد

. . . * ازآن‌پس كه بد خورده زآن گرده شصت

چنان خورد با آن بزرگان [ امام ] * كه آنجا هرآن‌كس كه بد خاص‌وعام

25 گمان برد كز خود نخوردست هيچ * سرافراز بر خون شده لقمه‌پيچ

. . . * چرا زآنكه پيوسته بسيار خورد

چو خواهى كه بفزايدت آبروى * مخور بيش هرچيز و بىمر مگوى

. . . * سخن‌گوى و بسيارخواره مباش

مكن با زنان بيشتر خفت و خيز * به خاك اندرون آب خود را مريز

30 يكى روز در باغ شد نامور * ورا آرزو كرد انجير تر

. . . * بفرمود آن مرد روشن‌ضمير

كه تا خايهء پخته پيش آورند * به نزدش ز اندازه بيش آورند

از اين شيوه تاليف‌ها ساختى * خورش‌هاى زيبا بپرداختى

. . . * سرافراز بنشست از پاى راست

35 همىخواست انجير بردن به‌كار * به انجير بر خايهء بىشمار