همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٤

خبر قتل سعيد بن جبير و مرگ حجاج بن يوسف

وليد بن عبد الملك در نهفت * يكى روز با مردم خويش گفت

كه ما را به رفتن دو پر داد باب * شدم من از آن [ هر دو ] پركامياب

ز مشرق به مغرب بدان هر دو پر * گرفتم جهان را و كردم عبر

230 يكى هست حجاج يوسف به نام * دوم نصر موسى به روم و به شام

به مغرب درون نصر گنجى نيافت * كه بسيارى آن زمين برنتافت

يكى خوان زرين در آن گنج بود * كه از بار آن كوه را رنج بود

نشستى بر آن خوانچه مردى هزار * نشانده در او گوهر شاهوار

ز ياقوت بد پايه‌ها ساخته * مهندس ورا نغز پرداخته

235 نبد مثل آن زير چرخ كبود * بر او نام فرزند داو [ و ] د بود

سليمان پيغمبر نامدار * برآن خوانچه نان خوردى آن روزگار

ز هجرى چو بر از نود رفت پنج * نكوهيده حجاج از آن درد و رنج

فرو شد به زارى و خوارى بمرد * جز از نام بد نيز چيزى نبرد

همان نصر موسى به مغرب بماند * بخواهيم ما نيز اين نامه خواند

240 به نام نكو مردن اولىتر است * كه آن جايگه كار با داور است

چو سال از نود سوى شش راه برد * وليد جهان‌بان ز ناگاه مرد

به ماه جمادى فرو شد به خاك * سيه گشت آن اختر تابناك

رخ نامور چون گل و لاله بود * چو مىشد چهل سال و شش ساله بود

نكرد او « 1 » خلافت ز ده سال بيش * چرايى تو با دهر بيگانه خويش

245 زمانه نظير زن بىفاست * به دو دل سپردن نشان خطاست

زن شوىكش را چه دارى به ناز * رها كن ورا تا شوى سرفراز

زن نامور بود ام البنين * جز آن زن نبد مرد را بر زمين

شنيدم كه بد دخت عبد العزيز * كه باب عمر بود آن باتميز

كنيزك بسى داشت آن نامدار * بلى زن يكى بد بر كامكار

250 ورا نوزده بود بىشك ، پسر * بگويم به تو نامشان سربه‌سر

مهين‌پور او بود عبد العزيز * محمد ، دوم پور آن باتميز

( 1 ) از