همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٣

خبر قتل سعيد بن جبير و مرگ حجاج بن يوسف

[ سپس ] با بزرگان دين گفت باز * گر آن فاسق فاجر رزم‌ساز 200

. . . يابد او در بر عام و خاص * ز دوزخ بدين قول يابد خلاص

چو رنج بداختر . . . شد عظيم * دلش از خود و كار بد شد دونيم

پشيمان شد از كرده‌ها خسته مرد * زمان تا زمان آه و فرياد كرد

از آن مذهب زشت خود بازگشت * دلش با غم و محنت انباز گشت

جزع كرد و زارى و [ سودش ] نبود * وزيرش در آن‌دم زبان برگشود 205

يزيد از پى مسلمش نام بود * يكى نامور مرد خودكام بود

به حجاج گفت اى دلاور امير * چه دارى بدين‌گونه بانگ و نفير

كس از مرگ زاين‌گونه زارى نكرد * براى خود اين سوگوارى نكرد

كه تو مىكنى اى سرافراز مرد * به يزدان ز نوحه دمى بازگرد

به دو گفت حجاج فرياد من * نه از بهر مرگ است در انجمن 210

پى خون‌هايى كه من ريختم * وز آن فتنه‌هايى كه انگيختم

به محشر جواب خدا چون دهم * دل و ديده زاين غصه در خون نهم

وزير پسنديده گفت اى امير * كسى را نكشتى تو بر خيره خير

نكردى به بيداد و بىراه خون * نه مظلوم كشتى ، نه مرد زبون

بدانديش حجاج هيهات گفت * برون كرد رازى كه بد در نهفت 215

كه آن روز ، گر من بوم مير داد * تو باشى گواه من اى پاك‌زاد

همه كار دشوار آسان بود * ز ما هركه باشد هراسان بود

از آن روز مىترسم اى كامكار * كه حاكم بود ذات پروردگار

سرانجام از آن مرد برگشت بخت * چو حجاج سوى عدم برد رخت

نبد سالش افزون ز پنجاه و چار * فرو شد به خاك آن سر نابكار 220

دو ده سال اندر جهان مير بود * بدانديش با راى و تدبير بود

شنيدم كه از مطبخ نامدار * به يك روز خوانچه فزون از هزار

برون آمدى از پى خاص و عام * بر آنجا ز هرگونه بودى طعام

به هر خوانچه بر نيمهء گوسپند * نهادى پى نام و بانگ بلند

يكى صحن حلوا و ماهى چهار * از اين كم نبودى به ليل و نهار 225

براى شكم كرد گيتى خراب * وزآن خورد خون سران همچو آب