همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٢

خبر قتل سعيد بن جبير و مرگ حجاج بن يوسف

نگون‌بخت ناگاه بيمار شد * به بند بلاها گرفتار شد

به درد شكم شد گرفتار مرد * زمان تا زمان آه و فرياد كرد

175 خروشيد و جوشيد و با كس نگفت * ز هركس كه بد رنج خود مىنهفت

بد او را يكى مرد ترسا پزشك * بباريد حجاج خونين سرشك

بد از روم و نامش تياذوق بود * به دانش ز گردون گرو مىربود

پزشك پسنديده را گفت مير * كه اين رنج من خوار و آسان مگير

مرا در شكم مار يا اژدهاست * پلنگ است يا خود نهنگ بلاست

180 كه گويى جگر بند من مىخورند * روانم به راه عدم مىبرند

پزشك از ره دانش و عقل و راى * بدانست آن رنج را سر ز پاى

بياورد يك ذره از گوشت خام * بر ابريشمى بست از راه نام

به حلقش فروهشت و دم دركشيد * چو شد ساعتى ريسمان بركشيد

نگه كرد بد پر ز كرم سياه * برآمد ز حلقش به ناكام آه

185 به دو گفت كاى مير كار تو بود * ندارد پزشكى من هيچ سود

چو درد تو را نيست درمان پديد * ببايد اميدت ز گيتى بريد

تو را علتى هست اندر جگر * رسيدست زخمت ز جاى دگر

زمان تا زمان صعب‌تر گشت رنج * ببريد دل زاين سراى سپنج

بناليد و دردش قوى بود سخت * بدانست كز مرد برگشت بخت

190 ز دشمن نهان كرد رنجى كه داشت * به هر جاى صاحب خبر برگماشت

برفتند هر جاى بازآمدند * چو شمع از عنا در گداز آمدند

بگفتند با مير كاى كامكار * بگشتيم هرجا يمين و يسار

يكى گفت دوزخ خداى جهان * پى او پديد آورد از نهان

دگر گفت و آن خود ببايد شنيد * خدا دوزخ از بهر او آفريد

195 يكى گفت دوزخ حقيقت خود اوست * كه بدريد بر مؤمنان مغز و پوست

چو بشنيد حجاج گفت اى خدا * به نيك و به بد خلق را رهنماى

نگردم ز فضل تو نوميد من * نيم همچو ضحاك و جمشيد من

اگر خود زمين پرگناه من است * نه آخر به توحيد راه من است

به بصرى بگفتند از اين برشكفت * كه حجاج در نزع زاين‌گونه گفت