همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨١

خبر قتل سعيد بن جبير و مرگ حجاج بن يوسف

برانگيزم اينجاى و گردى چو خاك * جوابش چنين داد ، بىترس و باك

كه گر آنچه گويى به جاى آورى * به يك سو نهى كينه و داورى

تو را من خدا خوانم اى كامكار * نه حجاج يوسف ، نه مير ، آشكار

به دو گفت حجاج كاى بىفروغ * بخوردى تو سوگندهاى دروغ

شكستى همان بيعت مير من * ببينى كنون راى و تدبير من 150

به دژخيم خود گفت كاو را ببند * بينداز از پاى چون گوسپند

بيفكند دژخيم دونش ز پاى * بپيچيد زى قبله رويش ز جاى

سعيد سرافراز . . . گفت * دگربار حجاج زآن برشگفت

به دژخيم گفتا كه رويش بتاب * چو بنهاد ريش و رخش بر تراب

دوم‌بار توحيد آهسته گفت * سيم‌بارش آواز شد در نهفت 155

بدانديش دژخيم دل پرگزند * سرش را ببريد چون گوسپند

به توحيد بگشاد آن سر زبان * چنين مير اگر مير اى مرزبان

سخن گفت او را به بانگ بلند * به خاك اندر افتاد . . .

بدانديش حجاج ملعون زشت * سرافراز را ماه ذى حجه كشت

نود سال هجرى و بر سر چهار * برآورد از آن نامبرده دمار 160

چهل روز خوش بود آن بدنشان * كه بد ننگ در جمع گردن‌كشان

ز هجرت چو شد بر نود سال پنج * بر آن بدگهر تاختن كرد رنج

نخفتى از آن رنج هرگز به شب * به روزش گرفتى ز ناگاه تب

چو در خواب رفتى شب ، آن تيره‌راى * بجستى سراسيمه بدرگ ز جاى

همين گفتى آن‌دم كه گشتى چو دود * مرا با سعيد نوآيين چه بود 165

كه آمد گريبان جانم گرفت * به دست بلا ناگهانم گرفت

مرا مىكشد هر زمانى به روى * جز اين نيست با من ورا گفت‌وگوى

به من گويد آن سرور دين‌پناه * چرا كشته‌اى تو مرا بىگناه

سعيد اندر آن‌دم كه افتاده بود * تن و جان به دست قضا داده بود

چنين گفت كاى كردگار بلند * تو دست و دل اين بداختر ببند 170

مسلط مكن بر كس او را دگر * ورا كن همين‌جاى پرخون جگر

پس از وى دگر هيچ‌كس را نكشت * شد از چرخ دون روزگارش درشت