همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٠

خبر قتل سعيد بن جبير و مرگ حجاج بن يوسف

به دست خود آن را بدادى تمام * چنين بود ، گفت اى امير همام

120 دگربار حجاج گفت اى سعيد * در آن سال موسم به هنگام عيد

كه فرزند اشعث به هندوستان * همىشد به كام دل دوستان

تو بودى عيان عارض آن سپاه * فزودم تو را دم‌به‌دم پايگاه

همه مال لشكر به دست تو بود * زمان تا زمان قدر تو مىفزود

چرا باز بر من برون آمدى * بدين‌جاى جوياى خون آمدى

125 شدى با امام جهان كينه‌كش * بريدى از آن مير خورشيدفش

شدى با خدا عاصى اى بدنژاد * نكردى ز نان و نمك نيز ياد

چنين داد پور جبيرش جواب * كه اى مير بادانش و كامياب

بدم من به چنگال او در اسير * گناهى كه او كرد بر من مگير

به دو گفت حجاج كاى بدنشان * چو آمد سوى كوفه با سركشان

130 چو استاد با من برابر به جنگ * چرا كردى آنجاى نزدش درنگ

چرا نامدى ناگهان پيش من * كه بودى به جان و به تن خويش من

اگر تو از او روى مىتافتى * مرا در دل خويش مىيافتى

چو تو پيش من مىرسيدى به كام * همه مردم كوفه از خاص‌وعام

به نزديك ما آمدى از فراز * غم و رنج بر ما نگشتى دراز

135 بُدم گفت در بيعت آن سران * ز بيعت نكردند مردان كران

پر از خشم حجاج از جا بجست * به‌هم برزد از كينه صد بار دست

چنين گفت حالى به پور جبير * كه آن‌دم كه شد كشته ابن زبير

تو آن روز بيعت نكردى ، بگوى * بكردم ، چنين گفت آن نامجوى

چو بشنيد حجاج ، دشنام داد * ز كينه پراكنده مىكرد ياد

140 بگرداند نامش بدانديش مرد * به مقلوب نام ورا ياد كرد

مرا گفت خواندست مادر ، سعيد * به گفتار تو وعد كى شد وعيد

ورا خواند باز آن شقى كسير ( ؟ ) * به دو گفت آن مرد خوار و اسير

به دو گفت حجاج پردودودم * تو بدبختى و مادرت نيز هم

سعيدش دگربار گفت اى امير * نداند كسى عيب ، الا بصير

145 به دو گفت حجاج بىشرم و آب * كه از تو كنون آتشى تيزتاب