همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٩

خبر قتل سعيد بن جبير و مرگ حجاج بن يوسف

اگر مير حجاج دل پرستيز * بريزد ز من خون دل ، گو بريز

سعيد دلاور از آن برشكفت * نترسم من از تيغ حجاج ، گفت

بلى شرم دارم ز پروردگار * كه بگريزم از خنجر تاجدار

برفتند از آن جايگاه آن سران * به نزديك كوفه شد از هر كران 95

شب تيره مرد موكل به خواب * چنان ديد كز آسمان آفتاب

ورا گفتى اى مرد ، بيدار باش * به خود بر نثار شقاوت مپاش

به خون سعيد جبير اين زمان * مكن خويشتن را گرفتار ، هان

دوم روز آمد به نزد سعيد * به دو گفت روحم چنان خواب ديد

تو برخيز و بگريز ، با جان ستيز * مبر ، تا نبينى دم رستخيز 100

سعيد اين‌چنين گفت و آن بود راست * توكل يقين بنده را بر خداست

چو در كوفه رفتند دل پر ز درد * روان شد به نزديك حجاج مرد

بيان كرد با او ز رهبان و دير * ز شير و كرامات پور جبير

بر او بانگ زد ، گفت بىمر مگوى * مبر خويشتن را برم آب‌روى

مگو بيش با ما ازاين‌سان سخن * كه در دل مرا ز اوست كين كهن 105

ورا سوى زندان بر و بازدار * موكل تنى چند بر وى گمار

ببردند آن هر دو را زير بند * به زندان فكندند خوار و نژند

دوم روز فرمود كاو را برم * بياريد تا كار او بنگرم

بيامد خرامان سعيد جبير * پرانديشه زاين اختر تيزسير

بدانديش حجاج بىعقل و راى * بر خويشتن كرد او را به‌پاى 110

چنان گفت حجاج با او سخن * كه هر تن كه بود اندر آن انجمن

گمان برد كاو را كند عفو مير * به دو گفت حجاج كاى تيزوير

بگو تا ز نيكى به گيتى چه بود * كه با تو نكردم در اين دور ، زود

تو را دادم اى نامبرده قضا * به حكم تو دادى همه كس رضا

خزينه همه در نظر داشتى * به انبارها سيم و زر داشتى 115

بگو تا چنين است ، گفتا كه هست * دگربار گفت آن سگ بت‌پرست

كه دادم تو را نقد سيصد هزار * درم نى ، كه دينار سرخ ، آبدار

به درويش دادى تو آن سيم و زر * بر آن هيچ‌كس را نبودى نظر