همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٨

خبر قتل سعيد بن جبير و مرگ حجاج بن يوسف

65 يكى زآن دو عمر بن دينار بود * عطاى رباح دل‌افگار بود

رها كرد از آن هر دو فرزانه‌دست * سه تن را بياورد و بر جا ببست

سعيد و مجاهد سيم طلق پير * بماندند حيران و زار و اسير

دو تن را موكل بر ايشان گماشت * بدانديش آزرم ياران نداشت

چو رفتند نزد مدينه فراز * كشيده چنان رنج راه دراز

70 در آنجاى طلق دلاور بمرد * زمانه ز ناگه به خاكش سپرد

از آنجا روان شد سعيد جبير * به منزل رسيدند نزديك دير

يكى پير راهب در آن دير بود * شب آمد در آن دير رفتند زود

سعيد دلاور برون كرد جاى * نشد اندر آن صومعه پاك‌راى

به دو گفت راهب كه خيز اندر آى * به بيرون اين دير زاين‌پس مپاى

75 كه شير است بىمر در اين مرغزار * شب آيد شما را شود كارزار

به جانت رسد زآن شريران گزند * بياى اندراين صومعه در ببند

سعيد نوآيين بدان پير گفت * كه هرگز نخواهم در اين دير خفت

اگر روزى شير گردد تنم * به خون جگر تر شود دامنم

ز چنگ اجل چون توانم گريخت * بگفت اين و از ديده خونابه ريخت

80 چو بشنيد از او راهب پرهنر * به دير اندرون رفت و بربست در

سرافراز راهب برآمد به بام * سعيد جبير آن دلاور همام

ستاد از سر مهر دل در نماز * به جان گفت با پاك داننده راز

برآمد خروشيدن شير نر * نجنبيد از جاى آن پرهنر

چو آمد به نزديك فرزانه ، شير * به سجده درون بود مرد كبير

85 ببوييد او را و شد بازپس * فرو برد شير درنده نفس

به يكجاى بنشسته شير عرين * سعيد دل‌افروز سر بر زمين

دلاور چو برداشت از سجده سر * روان گشت از پيش او شير نر

چو راهب چنان ديد ، آمد به زير * به نزديك آن نامدار دلير

به پايش درافتاد و فرياد كرد * مسلمان شد آن راهب نيك‌مرد

90 چو شد روز آمد موكل برون * به نزد سعيد آن يل پرفسون

به دو گفت كاى مرد بىمثل و يار * برو هركجا خواهى از هر كنار