همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٧

خبر قتل سعيد بن جبير و مرگ حجاج بن يوسف

بدانست حجاج كان بىنظير * به كرمان‌زمين است مانند تير 40

فرستاد مردى به كرمان‌زمين * بر شاه كرمان به دل پر ز كين

چو بشنيد سردار كرمان پيام * فرستاد نزد سعيد همام

كه برخيز و پنهان ز كرمان برو * مكن خويشتن را به محنت گرو

بشد نامور آذربايگان * به نزد بزرگان و پرمايگان

وزآنجا به دربند خزران شتافت * كز آن سخت‌تر هيچ‌جايى نيافت 45

يكى سال مهتر به دربند بود * جدا از زن و خويش و پيوند بود

درآن بوم و برزن دلش تنگ شد * در آن شهر بىرنگ و بىسنگ شد

سوى مكه شد نامبرده سعيد * مجاور همىبود تا روز عيد

گه موسم از خانه آمد برون * خبر شد به حجاج ريزنده‌خون

چو بشنيد حجاج نام سعيد * فرستاد نامه به پيش وليد 50

كه قومى گريزندگان از نهان * پراكنده بودند گرد جهان

كنون در حرم باز جمع آمدند * فروزنده مانند شمع آمدند

مبادا كه آن مردم چاره‌ساز * پروبال گيرند و گردند باز

يكى نامه بنويس پيش امير * به مكه كه آن مردمان را بگير

ببند و به نزدم فرست از نهان * كه هستند يك‌يك بلاى جهان 55

در آن نامه از پنج تن ياد كن * درون خراب من آباد كن

يكى زآن عطا بن رباح « 1 » دلير * كه در جنگ با ما بدى همچو شير

دگر عمر دينار با فر و سنگ * كه بد روز [ حمله ] چو غران پلنگ

سديگر مجاهد كه چون او سوار * نبود و نباشد به صد روزگار

چهارم سعيد است پور جبير * كه در جنگ بداختر تيزسير 60

همان پنجمين طلق پور حبيب * كه خونريزتر بد ز بدرگ شبيب

يكى نامه از بهر كار سعيد * نبشت از سر كين به خالد وليد

كه بد مير برمكيان نامدار * چو برخواند آن نامهء كامكار

هم اندر زمان جمله را بند كرد * دو تن را رها كرد آن شيرمرد

( 1 ) عطاء بن ابى رباح