همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٦

خبر قتل سعيد بن جبير و مرگ حجاج بن يوسف

15 بگفتند حجاج را كاى امير * مكن بيش ما را تو خوار و حقير

كسى كاو كه باشد ز اصل بزرگ * ببايد ورا كرد تند و سترگ

چو حجاج بشنيد از آن زادمرد * ورا در زمان مشرف مال كرد

سعيد سرافراز به روزگار * چو شد حاكم مخزن شهريار

كسى را نبد زهره تا يك درم * تصرف كند اندرآن بيش‌وكم

20 به ايام و دور شعيب لعين * بدانديش حجاج دل پر ز كين

به درويش دادى درم بىشمار * مگر يار گردد ورا كردگار

چو شد منهزم زاو دلاور شبيب * زمين گشت خالى ز قتل و نهيب

درم داد حجاج ناهوشيار * به درويش و مسكين هزاران هزار

همه زر كشيدند پيش سعيد * [ شبى ] بود خوش‌تر ز صد روز عيد

25 شبيب آن به تنها تن خويش داد * ز امروز و فردا نياورد ياد

چو فرزند اشعث به هندوستان * همىشد به كام دل دوستان

سعيد جبير اندر آن خيل بود * بدان مرد حجاج را ميل بود

ورا عارض لشكر خويش كرد * به دل شغل نازك ورا پيش كرد

چو فرزند اشعث به عصيان كشيد * به نزديك او بود سرور سعيد

30 بكردند بيعت بزرگان دين * بر آن نامبردار با آفرين

سعيد اندر آن بيعت عام بود * در آن رزم‌ها نامور رام بود

چو شد پور اشعث چنان در گريز * سوى سيستان رفت سر پرستيز

سعيد از نهان شد سوى اصفهان * پراكنده مىگشت گرد جهان

خبر يافت حجاج از آن نامدار * فرستاد مردى چو باد بهار

35 بر والى اصفهان در نهفت * بيامد بدان مرد فرخنده گفت

كه پور جبير اندر اين شهر توست * ورا نزد حجاج سرور فرست

ز گفتار او مير حيران بماند * سعيد سرافراز را پيش خواند

به دو گفت پنهان برو زاين ميان * مبادا كه آيد به جانت زيان

به كرمان شد از اصفهان دل‌فگار « 1 » * سعيد سرافراز با چند يار

( 1 ) دلكار