همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٥

خبر قتل سعيد بن جبير و مرگ حجاج بن يوسف

على كامران را سوى خانه برد * سليط دلاور همان شب بمرد 310

[ ز ] مرگش خليفه خبردار شد * دو چشمش چو دريا گهربار شد

على را بفرمود بستن چو سنگ * همىگفت پرخشم همچون پلنگ

كه او كشت آن مرد مظلوم را * وزاو كرد خالى بروبوم را

بهانه شد آن كارآمد برون * زدش تازيانه ز سيصد فزون

ورا خواست كشتن به بيداد و داد * سليمان بيامد به كردار باد 315

على را از او كرد خواهشگرى * به دو داد كوتاه شد داورى

على چون از آن محنت آزاد شد * همه كار عالم برش باد شد

شب و روز مىكرد مهتر نماز * به دل با خداوند مىگفت راز

كنون مرگ حجاج بشنو ز من * كزاين خوب‌تر نشنود كس سخن

چو حجاج را مرگ نزديك شد * بر او روز رخشنده تاريك شد

همىبود جوياى پور جبير * شب و روز چون اختر تيزسير

سعيد جبير آن پسنديده‌مرد * به‌جز نيكويى هيچ كارى نكرد

جبير است مولاى آل قريش * بد او با پيامبر به هر جنگ و جيش

سعيد پسنديده از كوفه بود * به زهد و ورع دم‌به‌دم مىفزود 5

به پيش على خواند علم و ادب * بر ابن عباس بد روز و شب

بد آموخته علم تغيير از او * بسى برده بر خلق توفير از او

بد او زهد را بسته بر جان كمر * به نزديك عبد اللّه بن عمر

به وقتى كه حجاج يوسف‌نژاد * به مكه درون كرد آن رزم ياد

چو عبد اللّه كامران را بكشت * درآن شهر شد تند و تيز و درشت 10

سعيد جبير اندرآن شهر بود * ز هر دانشى نزد او بهر بود

خوش افتاد حجاج را با سعيد * كه گفتى بدش بند وعد و وعيد

چو حجاج در كوفه شد شهريار * ورا شد سعيد ، اندرآن شهر ، يار

ورا نامور نايب خويش كرد * برفتند جمعى ز مردان مرد