همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٤

خبر رفتن قتيبة بن مسلم و گرفتن بيكند

به دو گفت حالم به غايت نكوست * ز دشمن نترسم ، نتازم به دوست

براين كنج مسجد نشسته به كام * خدا را پرستم به صبح و به شام

285 وليدش دگربار پرسيد باز * كه برگو ز كار نشيب و فراز

به ميدان دانش درانداز گوى * بر من يكى پند پيرانه گوى

چنين گفت پور مسيب به مير * كه بر عاجزان كار آسان بگير

منه بر سر پشه‌اى بار پيل * كه دنيا نهنگ است در رود نيل

فرو برد خواهد كسى را كه زاد * مكن تا توانى ز بيداد ياد

290 رضاى خدا جوى و ديگر مجوى * كزاين‌جا رود آب كامت به جوى

چو بشنيد بگريست بىمر وليد * ثنا گفت چون شد برون بر سعيد

على پور عبد اللّه نامدار * كه از مير عباس بد يادگار

[ به نزد ] وليد آمد از بامداد * چو ديدش به جان‌آفرين كرد ياد

به دل در ، ورا از على كينه بود * به جانش درون كينه ديرينه بود

295 به دو گفته بودند كان نامدار * خلافت كند دعوى ، اندر ديار

همىگويد از پشت من در جهان * خليفه برون آيد اندر نهان

به عباسيان بازگردد مهى * جهان گردد از آل مروان تهى

چو آمد برش هيچ پيدا نكرد * اگرچند خونين‌جگر بود مرد

سليط سرافراز مولاى مير * سرافراز عبد اللّه بىنظير

300 خليفه ورا داشتى سربلند * كه مردى بدى مهتر و ارجمند

سخنگوى و داننده و تيزهوش * لبش در سخن لعل گوهرفروش

[ ملا ] زم بدى سال و مه با وليد * ورا از سر مهر برمىكشيد

چو روى على ديد آن روز مير * همىخواست تا مرد گردد حقير

به دو گفت كاى مرد باهوش يار * سليط است از مهتران اختيار

305 . . . از اهل بيتش زنى * كه چون او نباشد به هر برزنى

تو را اين دلاور برادر بود * به دو دادن ماه درخور بود

على گفت كاو بندهء باب ماست * كجا يا رد او زاين سران جفت خواست

خليفه به دو گفت كاو از شماست * نبايد سخن گفت الا كه راست

به دو من ز قوم شما زن دهم * تو ندهى به دو زن ، بلى من دهم