همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٣

خبر رفتن قتيبة بن مسلم و گرفتن بيكند

از آنجا سه فرزانه را راه كرد * فرستاد فرزند خود را به درد

پسر پير را بند بر پا نهاد * به نزد برادر فرستاد شاد

چو بردندشان بسته نزد وليد * فرو ماند چون آن‌چنان كار ديد

ز كار سليمان بدانست باز * هم اندر زمان مهتر سرفراز

بفرمود كان بند برداشتند * سر نامداران برافراشتند 260

گرانمايه تشريف‌ها دادشان * به نزد سليمان فرستادشان

به نزديك حجاج دون و پليد * فرستاد فى الحال نامه وليد

كه دست خود از آل مهلب بدار * مكن بيش با آن سران گيرودار

چو بشنيد ، از ايشان جدا كرد بند * برفتند آن سروران بلند

به نزد سليمان بادين‌وداد * فراوان ز حجاج كردند ياد 265

ز بيداد آن مرد ناپاك شوم * بگفتند پيش سليمان به روم

سرافراز از آن خشم سوگند [ خورد ] * به نزد بزرگان قسم ياد كرد

كه گر من شوم بر جهان كدخداى * ببرم سر مرد ناپاك‌راى

ز حجاج ملعون برآرم دمار * تنش را برآويزم از فرق دار

سليمان چو راه خلافت سپرد * همان سال حجاج ملعون بمرد 270

در اين سال شد سوى مكه وليد * وز آنجا به شهر مدينه كشيد

عمر بود اندر مدينه امير * كه چون او نبد زير چرخ اثير

يكى روز شد سوى قبر رسول * وليد سرافراز جان اصول

وزآنجا سوى مسجد آمد چو باد * زيارت‌كنان مرد بادين‌وداد

عمر با يزيد سرافراز بود * كز او ديدهء مردمى باز بود 275

وليد سرافراز پركبر بود * نبود آن‌چنان زير چرخ كبود

پر از هيبت و خشم و هول و هراس * بزرگى او را كه گيرد قياس

سعيد مسيب در آن جاى بود * به پيش خليفه نه برپاى بود

خليفه بر او كرد حالى سلام * جوابش نگفت آن بزرگ امام

چنين گفت آن پير روشن‌ضمير * كه اهلا عليك السلام اى امير 280

زمانى باستاد نزدش وليد * سعيد مسيب در او ننگريد

خليفه به دو گفت كاى مرد پير * بگو حال خويش از قليل و كثير