همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٢

خبر رفتن قتيبة بن مسلم و گرفتن بيكند

ششم را به نيزه بدريد بر * ز هفتم به زارى ببريد سر

230 مرا گفت هان ، نوبت توست ، خيز * بيا تا ببينى ز من رستخيز

من از وى زمانى امان خواستم * زبان را به لابه بياراستم

امان داد تا برنشستم بر اسب * برفتم برش همچو آذرگشسب

زدم نيزه بر سينهء مرد كار * ز پشتش برون شد سنان همچو مار

يكى ديگر آمد بينداختم * سيم را به‌زودى بپرداختم

235 بكشتم من آن هفت كس را به درد * به يارى و نيروى جبار فرد

از آنجا سوى خيل بازآمدم * بر باب خود سرفراز آمدم

مرا باب حالى بفرمود بست * تنم را به زخم پياپى بخست

صدم چوب محكم بزد بر سرين * خروشيد مانند شير عرين

نگفتم تو را ، گفت آن نامدار * كه از خيل بيرون مشو زينهار

240 به فرمان من ره [ نپيموده‌اى ] * بگو زودتر تا كجا بوده‌اى

بگفتم به دو حال ، باور نكرد * چو بشنيد حالى فرستاد مرد

سواران برفتند و بازآمدند * سرايان بر سرفراز آمدند

بگفتند با او ، ز من عذر خواست * چو بشنيد گفتار من بود راست

چو بشنيد حجاج گفتا دروغ * نگيرد بر مرد دانا فروغ

245 به زندان فرستادشان بسته باز * برفت اندر آن روزگار دراز

سرانجام آن هر سه بگريختند * ز بيداد حجاج خون ريختند

ز كوفه برفتند مانند باد * به نزد سليمان بادين‌وداد

به زنهار او درگرفتند جاى * در آن بوم‌وبرزن فشردند پاى

به شهر فلسطين بد آن شهريار * گرفتند در خدمت او قرار

250 سليمان پى هر سه تن چون بهشت * يكى نامه نزد برادر نبشت

كه آن قوم در زينهار من‌اند * بر من دم بندگى مىزنند

ببخش آن سه مرد جوان را به من * ببخشيد آن مفخر انجمن

فرستاد نزد برادر پيام * كه تيغ جفا برمكش از نيام

ببند آن سه تن را بر من فرست * بمان جاودان خرم و دين‌درست

255 سليمان چو بشنيد دلتنگ شد * رخش زرد همرنگ نارنگ شد