همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧١

خبر رفتن قتيبة بن مسلم و گرفتن بيكند

برفتى خود آن كافر كندرو * شكنجه همىكردشان نوبه‌نو

ستادى به نزديك ايشان پليد * درآن صبر كردى دلاور يزيد

نكردى از آن زخم بىرحم ، آه * از آن طيره گشتى دل كينه‌خواه

يكى روز حجاج بدكار گفت * از اين مرد ماندم كنون در شگفت 205

كه هرگز ننالد از اين زخم خوب * نگردد ز زخم گران پايكوب

يكى گفت بر ساق آن نامدار * نشا [ ن ] است و زخمى قوى استوار

بمانده در آن هشت پيكان تير * چو خواهى كه نالد به زارى چو زير

بر آن زخم فرماى چوبش زدن * كه شايد ز تن جان او بستدن

بفرمود حجاج تا چوب سخت * زدندش بر آن ساق همچون درخت 210

از آن زخم بىرحم فرياد كرد * خدا را به نام مهين ياد كرد

بناليد بيچاره چو [ ن ] زير زار * بباريد خون جگر بر كنار

بپرسيد حجاج بدكار از اوى * كه پرسم تو را ، راست با من بگوى

كزين صعب‌تر روز خود ديده‌اى * از اين زارتر هيچ گرديده‌اى

به دو گفت اى سرور نامدار * بگويم ندارى ز من استوار 215

ورا گفت حجاج برگوى راست * حديثى كز آن راحت جان ماست

يزيد دلاور بدان مير گفت * كه اى باخرد يار و با عقل جفت

چو بوديم ما با خوارج به جنگ * به ما برشد از رزمشان كار تنگ

هوا گرم و ما تشنه بوديم و سست * نبد بر تن خلق جايى درست

در آن‌دم كه شد . . . * سراسيمه زآن رزم گشتيم [ باز ] 220

به غايت مرا آن زمان تشنه بود * بر اندام ما موى چون دشنه بود

شدم از پى آب زى جويبار * به پيرامن [ من ] روان هفت يار

چو رفتيم لب‌تشنه نزديك آب * گروهى خوارج بيامد به تاب

براندند ما را ز پيش غدير * يكى گفت از آن مردم كندوير

كه يك‌يك بياييد حالى به جنگ * وگر نى ، شود بر شما كار تنگ 225

نبد چاره ، مردى برون شد چو تير * بكشتش نكوهيده در آبگير

دوم رفت از وى برآورد گرد * سيم را بيفكند بر جاى مرد

ز مرد چهارم برآورد دود * به پنجم درآمد بزد تيغ زود