همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٦

خبر رفتن قتيبة بن مسلم و گرفتن بيكند

به هرجا كه بد مهترى نامدار * گرفت آن بروبوم را در حصار

طعام اندر آن جايگه تنگ شد * به زر قيمت غله هم سنگ شد

بشد فصل ماخور و آمد خزان * بپژمرد بر تاك برگ رزان

در آن كار نيزك پرانديشه شد * درونش ز انديشه چون بيشه شد

75 ز سرما بترسيد و از فصل دى * يكى مهربان بد ، سلم نام وى

شنيدم كه نيزك ورا بود دوست * به يك‌جا بده همچو با مغز پوست

چو مهتر بدان يار فرزانه گفت * كه يك شب در اين قلعه رو از نهفت

به نيرنگ و افسون زبان برگشاى * مگر نيزك آن كافر تيره‌راى

ز بالا به قول تو آيد به زير * در آن شهر شد مرد مانند شير

80 ز هر صنف نعمت درآن شهر برد * ز راه كرامت به نيزك سپرد

به دو گفت كاى مهربان يار من * براى تو بد درد و تيمار من

شنيدم كه در شهر خوردى نماند * دلم از غمت خون ز ديده براند

نهان بهر تو بر فراز آمدم * شب تيره زآن چاره‌ساز آمدم

براى تو آوردم اندك خورش * كه يابد از آن جسم تو پرورش

85 هر آن‌گه كه كم شد شما را طعام * بيارم ز پنهان برت صبح و شام

و ليكن دلم بهر تو پرغم است * همان چشم از درد تو پرنم است

كه اين مردم اينجا به تنگ اندراند * يكايك به كام نهنگ اندراند

مبادا كه چون كار گردد دراز * ز تو دست گيرند اين قوم باز

از اين قلعه ناگه به بيرون روند * مبادا كه با دل دگرگون روند

90 شما را بگيرند و با خود برند * دل و روى تو نامور ننگرند

اگر تو به زنهار آيى برون * به هرجا تو را من شوم رهنمون

نمانم كه بر تو وزد باد سرد * و يا برنشيند به روى تو گرد

به دو گفت نيزك تو فريادرس * كه فريادرس جز توام نيست كس

سليم سرافراز دادش جواب * كه بيرون شدن هست عين صواب

95 تو را من رهانم ز چنگ قتيب * بخوانم بر او خطبه‌ها چون خطيب

وى از قول من سر نخواهد كشيد * تو زاو شربت غم نخواهى چشيد

برون رفت نيزك به قول سليم * به تن لرز لرزان و دل پر ز بيم