همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٢

خلافت وليد بن عبد الملك ده سال بود

چو عبد الملك زنده بد زادمرد * پى پور او نيز بيعت نكرد

به دو گفت [ برجاست ] حالى امام * بود بيعت پور بر من حرام

چو هشام از او اين سخن‌ها شنيد * سرافراز را بر عقابين كشيد

بر آن نامور چوب زد بىشمار * به بازار بردش از آن گيرودار

30 برهنه بكردند او را به شهر * ز دانش نبد نزد هشام بهر

وليد سرافراز چون شد امير * ورا كرد معزول آن بىنظير

ورا خويش بد پور عبد العزيز * عمر مهتر و سرور باتميز

حرم را بدان نامبرده سپرد * به ميرى مكه ورا نام برد

چو در مكه شد آن سرافراز مرد * ز عدل و كرامت درى باز كرد

35 همه زاهدان را بر خويش خواند * بر ايشان ز لب گنج گوهر فشاند

چنين گفت كاين نامداران من * كسانى كه هستند ياران من

يكى زاين ميان گر ستمگر شود * ز كار بدش ديده‌اى تر شود

شما را به من باز بايد نمود * به‌زودى برآرم از آن شخص « 1 » دود

همه خلق بر وى ثناخوان شدند * از او بدسگالان هراسان شدند

40 وليد دلاور به دو نامه كرد * ز دانش در آن نامه هنگامه كرد

كه هشام بدپيشه را بند كن * خرد با دل خويش پيوند كن

همه مكيان را بر خويش خوان * اگر پير باشد وگر نوجوان

ورا بر يكى جاى بر « 2 » پاى دار * بپرس از بزرگان آن روزگار

هر آن كس كه او كرده باشد ستم * مكافات آن بازكن دم‌به‌دم

45 اگر چوب زد ، چوب زن باز تو * به آتش تنش را درانداز تو

وگر زر گرفت او ز مردم به زور * از او بازگير و دلش را بشور

چنان كرد فرزانه كان مير گفت * ورا كرد با درد و اندوه جفت

چو هشام ناكس گرفتار شد * چو شب روز بر چشم او تار شد

فرستاد نزد مسيب پيام * كه تيغ جفا برمكش از نيام

50 به فرياد من رس در اين كار سخت * به بار آور آن نامبرده درخت

( 1 ) كس ( 2 ) بد