همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٩

خبر مرگ عبد الملك بن مروان

زدند اشتران باغ و بستان به پاى * شترخان شد آن باغ و خرم سراى

گل و لاله چو [ ن ] خار ، اشتر بخورد * سهى سرو سرسبز شد ، بيد زرد

به مرو اندرون بد يكى مرزبان * جوانى دلاراى بد مهربان 50

به پيش قتيبه يكى روز گفت * كه اى مير با دانش و عقل جفت

كسى زاين مقامى شترخان كند * بهشتى بدين‌گونه ويران كند

يزيد اندر آن باغ و بستان سراى * نشستى چو خورشيد با فر و راى

ندادى به دو باد را نيز راه * به يك هفته كردى تو زاين‌سان تباه

قتيبه به دو گفت كاى مرد كار * چو گفتى جوابش ز من گوش دار 55

شنيدم كه مهلب به ليل و نهار * بدى بوستان‌بان در آن روزگار

همان باب من بد شتربان شاه * به اصل و نسب كرد بايد نگاه

برنجيد از آن بدزبان نامدار * ورا كرد محبوس و بست استوار

درم بستد از مرزبان صد هزار * درخت دلش آفت آورد بار

چو سال اندرآمد به هشتاد و شش * ز عبد الملك چرخ شد كينه‌كش

به شوال در مرو بيمار گشت * جهان ديگرى را خريدار گشت

از آن پيش‌تر گفتى آن زادمرد * كه دارم دل از كار گردون به درد

به ماه صيام آمدم در وجود * مرا برد خورشيد و كيوان سجود

در آن ماه گشتم امام جهان * سرافراز پيش كهان و مهان 5

ز دنيا در اين ماه خواهم شدن * بر آن راه ناگاه خواهم شدن

در اين سال هشتاد و شش نامدار * پرانديشه بد از بد روزگار

به ماه صيام اندر انديشه بود * شب و روز غم خوردنش پيشه بود

چو عيد آمد آن شاه دل‌شاد شد * ز بند غم مردن آزاد شد

به شوال بر تخت شاهى نشست * در غم فرو بست و بگشاد دست 10

به بخشش درآمد چو ابر بهار * كرم كرد با خلق ليل و نهار

ندانست كامد به نزديك مرگ * نهد بر سرش ناگهان تيره‌ترك