همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٦

صفت مرگ مهلب بن ابى صفره

به شعبى نگه كرد بدپيشه مرد * ز بندش همان جاى آزاد كرد

بدانديش حجاج ناخوش گمان * نداد او جز اين هيچ‌كس را امان

چو فرزند اشعث به هندوستان * جدا ماند از مسكن و دوستان

145 ورا شاه زنبيل خوش داشتى * دمى از خودش دور نگذاشتى

بدانست حجاج كان نامدار * نشستست با شاه در هندبار

فرستاد نزديك عماره مرد * كه جرحت مگر زار و بيچاره كرد

برو بر پى پور اشعث چو باد * ببر گردن آن سگ ديوزاد

فرستاد عماره او را جواب * كه اى مير از راستى سرمتاب

150 مرا لشكرى نيست جرار پيش * چگونه روم من بدين كار پيش

مرا تا نباشد سپه سى هزار * توانم روان گشت در هندبار

چو بشنيد حجاج از آن پهلوان * سوى سيستان كرد لشكر روان

دمادم همى رفت لشكر به راه * در آن بوم‌وبر شد فراوان سپاه

از آن خيل زنبيل آگاه بود * كه صاحب خبر كرده بر راه بود

155 به فرزند اشعث رسيد آگهى * دلش گشت از عقل و دانش تهى

فرستاد حجاج ملعون پيام * به زنبيل كاى مهتر خويش كام

به نزد تو ماندست بدخواه من * گشاده است بر تو كنون راه من

گر او را فرستى بدين بوم‌وبر * برآرد هماى مراد تو پر

نخواهم ز تو باج تا هفت سال * نگردد بروبوم تو پايمال

160 نباشد مرا با شما داورى * دهد لشكر من تو را ياورى

وگر زآن‌كه او را بدارى بجاى * به زودى درآيد سرت زير پاى

ببرم سرت را به شمشير تيز * نمايم سپاه تو را رستخيز

چو سال اندرآمد به هشتاد و پنج * در آن بوم بد عبد رحمان به رنج

شبى اندر آن رنج و خوارى بمرد * روان را در آن سوگوارى سپرد

165 سرش را ببريد زنبيل زود * به كوفه فرستاد مانند دود

از او نيز حجاج ملعون برست * به لهو و طرب جان و دل بازبست

يكى روز حجاج بنشسته شاد * ميان بزرگان زبان برگشاد