همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٤

صفت مرگ مهلب بن ابى صفره

دوم روز آن مرد را بند كرد * عياض نگون قطع پيوند كرد

به بست اندرآورد او را نژند * سر و گردن و دست و پا زير بند

بدان تا فرستد ورا بسته دست * به نزديك حجاج چون پيل مست

95 پى ملك بُستش ببستند سخت * از آن نامبردار برگشت بخت

خبر يافت زنبيل از بند مرد * سپاهى روان كرد مانند گرد

بيامد به بست از حد هندبار * گرفت آن بروبوم را در حصار

عياض بداختر فرو ماند زار * فرستاد پيش شه هندبار

از آن نامبردار زنهار خواست * به زنهار شد كار فرزانه راست

100 فرستاد زنبيل نزدش پيام * كه آن‌گه شود تيغ كين در نيام

كه باشد برم عبد رحمان مير * از او بند برداشت آن كندوير

به نزديك زنبيل بردش ز بند * شد آن جايگه قدر سرور بلند

ببردش سوى هند با خويشتن * همىبود مهتر در آن انجمن

وز اين روى حجاج بدپيشه مرد * به هر جاى لشكر پراكنده كرد

105 به هرجا كه بد دشمنى در نهان * ببردند نزديك مير جهان

يكان و دوكان ، ده‌ده و پنج‌پنج * ببردند بسته به صد درد و رنج

بدانديش حجاج كس را نماند * كه تا خونش از حلق بر ره نراند

ازآن‌جمله يك شخص را خون بريخت * فلك بر سر ديگران خاك بيخت

نهان بود شعبى عامر به رى * فرستاد دنبال او چند پى

110 فقيه جهان بود عامر يقين * بد آن نامبردار از تابعين

بد از مرتضى دانش‌آموخته * چراغ شريعت برافروخته

بَرِ « 1 » ابن مسعود بودى مدام * نبى خواندى آن جايگه نيك‌نام

قتيبه چو شد حاكم ملك رى * شبى شعبى آمد به نزديك وى

هم اندر دمش پيش خود بار داد * بدان نامبردار زنهار داد

115 خبر يافت حجاج او را بخواست * قتيبه همه كار او كرد راست

به كوفه فرستاد او را نهفت * چو گل اندر آن راه برمىشكفت

( 1 ) بد