همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥١

صفت مرگ مهلب بن ابى صفره

ز فرمان او برمتابيد سر * كه چون او نباشد به گيتى پسر

ورا يار باشيد بىگاه و گاه * مباشيد از وى جدا سال و ماه

بفرمود كآرند يك دسته تير * ببردند نزديك آن تيزوير 15

به‌هم بربفرمود آن تير بست * بدادند آن هر يكى را به دست

بفرمود كان تيرها بشكنيد * پس آن‌گاه از كف به خاك افكنيد

بسى زور كردند نشكست تير * ببردند آن نامداران اسير

بفرمود آن بند از او باز كرد * سخن گفتن نغز آغاز كرد

به هريك از آن چوبه‌اى داد تير * شكستند و افكند پيش خطير 20

شما را چنين است احوال ، گفت * بدانيد آن رازهاى نهفت

چو با همدگر جمله باشيد يار * بمانيد خرم بسى روزگار

به كار شما درنيايد شكست * شما را بود بر بدانديش دست

وگر زانكه باهم نباشيد دوست * بدرند ناگاهتان مغز و پوست

مبريد پيوند از يكدگر * كه از پا درآييد ناگه به سر 25

بترسيد از كردگار جهان * بدانيد از آشكار و نهان

مگوييد اى نامداران دروغ * كه از كارتان دور گردد فروغ

ز دل كينهء خلق بيرون كنيد * ز گفتار ، كردار افزون كنيد

مگوييد چيزى به كس ناصواب * كه گوينده را زود باشد جواب

مداريد خويشان خود را زبون * كه اصلى بزرگ است پيوند خون 30

چو خوارى كنى بر كسان جليل * به‌زودى شوى در زمانه ذليل

زبان را نگه‌دار و بىمر مگوى * به بسيار گفتن مريز آب‌روى

هر آن‌گه كه پايت بلغزد ز جاى * بيفتى و برخيزى اى پاك‌راى

ولى چون زبانت بلغزد ز بن * زيان سرت باشد اى خوش‌سخن

زبان كسى كاو بلغزيد راست * بيفتاد از پا ، دگر برنخواست 35

به نزد شما هركه آرد پيام * گذاريد حقش بر خاص‌وعام

ببايد همه كارش آراستن * مبادا كه بايد ورا خواستن

به جاى همه نيكويىها كنيد * به دل جمله بيخ بدى بركنيد

شبانيد اين مردمان چون رمه * بجوييد يك‌يك رضاى همه