همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٩

حرب عبد الرحمان با حجاج به دير جماجم

به كين لشكر كوفه بشتافتند * به شامى سپه بر ، ظفر يافتند

سوى كنده بردندشان خسته باز * به تن بر همه زخم نابسته ، باز 125

فتاد اختر شام در احتراق * گذشتند از كنده خيل عراق

گرفتند بىمر زنان را اسير * به گردون گردان همىشد نفير

برآورد حجاج افغان ز دور * چنين گفت با مردمان غيور

كه از بد دل خود پشيمان [ كنيد ] * شما با زنان اين زمان آن كنيد

كه من با زنان تو فردا پگاه * كنم از بدى خود درآوردگاه 130

چو گردان شنيدند آواز مرد * شدند از زنان دست كوتاه كرد

از آن كار حجاج دل شاد كرد * سخن با بزرگان خود ياد كرد

كه آن قوم دارند از ما هراس * از اينجا كند مرد دانا قياس

كه از كينه كوتاه كردند دست * زنان را نكردند از بيم پست

دو لشكر ز هم بازگشتند شاد * شب تيره خفتند تا بامداد 135

سحرگه كزين حلقهء لاژورد * پديد آمد آن دانه ياقوت زرد

دو لشكر سوى رزم كردند راى * برفتند يكسر ز پرده‌سراى

قوى بود آن روز خيل عراق * گشادند آن لحظه راه فراق

چو بد اختر آل مروان قوى * سما كرد آن قوم را پيروى

اميرى روان شد ز كوفى سران * به پيرامن او سپاه گران 140

شنيدم كه بد ابرد قره « 1 » نام * فزون‌تر به مردى ز فرزند سام

از آن پهلوان‌تر سوارى نبود * به گيتى چنان نامدارى نبود

چو كردند آهنگ او شاميان * گريزان بشد نامور زآن‌ميان

برفتند مردان او در گريز * فتاد اندر آن ديگران رستخيز

همه شاميان حمله كردند باز * فكندند مردم نشيب و فراز 145

بكشتند چندان‌كه خون شد روان * به لرزه فتادند پير و جوان

در آن مردمان گشت وهنى پديد * يكايك همىشد سپه ناپديد

چو فرزند اشعث چنان ديد كار * برآشفت از گردش روزگار

( 1 ) الابرد قرة التميمى الرياحى