همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٧

حرب عبد الرحمان با حجاج به دير جماجم

به يك‌بارگى سر برافراشتند * همه مردمان بانگ برداشتند

اگر پير بد گفت ، اگر كودكى * نخواهيم از آل مروان يكى

نخواهيم عبد الملك را نشان * نه حجاج را مهتر سركشان

به فرزند اشعث بگفتند تيز * كه بر خاك ره آب خود را مريز 75

تو گر سير گردى ز پيكار و جنگ * برو دور شو زاين ميان بىدرنگ

كه ما ديگرى را به‌دست آوريم * سر شاميان را به نى بسپريم

ز گفتارشان مير خاموش گشت * به كام اندرش زهر چون نوش گشت

محمد هم اندر زمان گشت باز * به نزديك حجاج شد سرفراز

نكوهيده حجاج از آن شاد شد * ز بند غم و غصه آزاد شد 80

فرستاد عبد الملك را پيام * كه تيغ جفا برمكش از نيام

به فرمان دشمن مكن هيچ كار * دمار از همه بدسگالان برآر

رعيت هر آنگه كه گردد دلير * سر شه ز بالا درآيد به زير

مرا پيش تو بهتر اى شهريار * به فرمان تو مىكند بنده كار

رعيت چو بر شاه يابد مجال * چه خواهد ، سرش را كند [ پايمال ] 85

شنيدى تو از كار اهل عراق * كه كردند با مير عثمان نفاق

بدانديش فرزند اشتر چو شير * بشد پيش عثمان ز اول دلير

به دو گفت با جمع غوغا لعين ( ؟ ) * كه بر ما ستم مىكند مير دين

كند ظلم بر ما سعيد بن عاص * به جان آمد از وى دل عام‌وخاص

ز ميرى كوفه ورا باز كن * تو ما را به دو گردن‌افراز كن 90

به فرمان ايشان ورا باز كرد * ز دست زمانه قفا خورد مرد

رعيت ز سلطان نياورد ياد * دگر بازرفتند مانند باد

تو را خود نخواهيم گفتند ، امام * چو زآن‌گونه برخاست غوغاى عام

بگفتند او را به زارى زار * بينديش از اين مردم نابكار

فرستاد عبد الملك سرفراز * پيام نكوهيده حجاج باز 95

كه تو كامران باش بر كار خويش * مكن سست از اين بيش بازار خويش

كه ما حجت از خلق برداشتيم * چو در كار دنيا نظر داشتيم

تو زاين بيش انديشه در دل مدار * اميرى تو بر لشكر نامدار