همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٦

حرب عبد الرحمان با حجاج به دير جماجم

رسولان برفتند از حد شام * بر عبد رحمان با كام و نام

بگفتند با او كه اى نامدار * تويى از بزرگان دين يادگار

تو اين رزم كوته كن و درنورد * ز فرمان عبد الملك بازگرد

50 چو اين كرده باشى خراسان توراست * نگويد امام جهان جز كه راست

خوش آمد ورا آن سخن از امام * بگفت اين حكايت بر خاص‌وعام

نكردند گفتار او را قبول * بگفتند با مردمان رسول

كه ما جمله هستيم از خاص‌وعام * نخواهيم عبد الملك را امام

كه حجاج را كرد بر ما امير * شد اندر كفش جمله عالم اسير

55 ببريد بيخ بزرگان ز بن * به شمشير گويد بداختر سخن

نگردد ز خون خوردن خلق سير * ز عبد الملك شد بدين‌سان دلير

به دل دشمن مؤمنان است گبر * خروشان شب و روز همچون هزبر

نديديم هرگز ز مروانيان * در اين دور پرجور ، الا زيان

چرا پيش از اين شاه يزدان‌پرست * نكرد اين بدانديش را دوردست

60 كه تا زنده ماندى به جان اهل دين * ز عباد خالى نگشتى زمين

سرافراز فرزند اشعث چو گرد * به منبر برآمد يكى خطبه كرد

چنين گفت با مردمان عراق * كه روزى وصال است و روزى فراق

مداريد از اين [ يافته ] دست باز * كه آمد كبوتر به « 1 » چنگال باز

بگوييد ، فردا بيابيد تيز * چو حجاج آن ناكس بىتميز

65 شود دور از اين برزن و بوم‌وبر * شما را پديد آيد آيين و فر

وگر زآنچه گفتم بتابيد روى * پديد آيد اندر ميان گفت‌وگوى

كه داند ازآن‌پس كه پروردگار * كه‌را يار باشد در اين كارزار

از اين پيشتر اندر آن داروگير * شدند آن دليران شامى اسير

به يك حمله از پيش بگريختند * دگربار ديدى چه انگيختند

70 سپاهى چنان رفته اندر گريز * ز ناگه چنان بازگشتند تيز

بكشتند از اين خيل تا صد هزار * ببينيد از اول سرانجام كار

( 1 ) ز