همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٥

حرب عبد الرحمان با حجاج به دير جماجم

در آن نامه بنوشت اى كند [ وير ] * كه تو كار از اين قوم آسان مگير 20

سپاه است افزون‌تر از مور و مار * مهندس نداند خود آن را شمار

ز ريگ بيابان و برگ درخت * فزون‌اند اين مردم شوربخت

اگر درنيابى ، شد از دست كار * مدد كن مرا اندراين كارزار

به گرد سپه كنده كردم ز بيم * زنم طبل پنهان به زير گليم

چو آن نامه برخواند نزدش دبير * رخ مير شد زرد همچون زرير 25

همه لشكر شام را گرد كرد * سخن گفت با هر يكى شيرمرد

فرو خواند آن نامه بر اهل شام * بگفتند آن مهتران با امام

كه حجاج در بصره خون‌ريز شد * ز راه جدل فتنه‌انگيز شد

در آن شهر خون بزرگان بريخت * مكن عيب اگر مردم از وى گريخت

خورد خون مردم به كردار شير * ستاند ز تن جان برنا و پير 30

در آن بوم اين كافر نابكار * فزون كشت مردم ز پانصد هزار

بود شوم خون سران ريختن * بد افتد از اين فتنه انگيختن

ز تو خواهد آن خونبها كردگار * بپرسند بازت به روز شمار

به دست سگى بازدادى جهان * كه مردم كشد آشكار و نهان

همه خلق را دشمن شاه كرد * كه كرد ، آنچه اين مرد گمراه كرد 35

ز ميرى ورا زود معزول كن * يكى را بدان كار مشغول كن

كه باشد به دل مؤمن و پارسا * هر آنگه كه خون‌ريز شد پادشا

به‌زودى درآيد سرش زير پاى * به دوزخ كشد زاين سپنجىسراى

چو عبد الملك اين سخن‌ها شنيد * ز عزل فرومايه چاره نديد

سخن‌ها ز ياران پسند آمدش * دوا پند بد ، سودمند آمدش 40

برادر بد او را يكى نامور * محمد كه مروان بد او را پدر

ورا گفت از اينجا به كوفه خرام * بگو اين حكايت بر خاص‌وعام

كه حجاج را دور كردم ز كار * نباشد دگر حاكم اين ديار

چو راضى شوند آن سران خطير * تو باش اندر آن برزن و بوم مير

وگر خود نخواهند ما را ، تو نيز * مگو بيش با آن سران هيچ چيز 45

برو با سپه يار حجاج باش * مكن اين سخن با كسى نيز فاش