همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٤

حرب عبد الرحمان با حجاج به دير جماجم

من اين مردمان را بكشتم به درد * ز تو شرمسارم من و روى زرد

پرانديشه گشتم ز اسراف خون * بكردم تنى چند را سرنگون

به بصره درون قتل بد پنج ماه * گريزان برفتند خلقى به راه

به كوفه نهادند از بيم سر * بر پور اشعث سپهر هنر

185 چو حجاج از آن خلق شد باخبر * ز بصره همان روز آمد بدر

به كوفه روان كرد با خيل شام * به دير جماجم شد آن خويش‌كام

فرود آمد آنجاى حجاج شوم * بفرمود كندن همه روى بوم

يكى كنده كرد آن دلاور عميق * طلايه فرستاد بر هر طريق

چو فرزند اشعث شد آگاه [ از اين ] * نهاد از بر جرمه ناگاه زين

5 ز كوفه برون شد سپه عرض داد * چو بشمرد لشكر ، دلش گشت شاد

برآمد شمار سپه صد هزار * دليران شايستهء كارزار

ز هر جايگه صد هزار دگر * كه بودند از غصه پرخون جگر

به يارى بدانجا فراز آمدند * به پيكار حجاج بازآمدند

بگفتند كاو كافر بىوفاست * چو با او بود حرب ما را غزاست

10 ز كوفه برون رفت لشكر پگاه * به دير جماجم روان شد سپاه

بترسيد از آن انبهى خيل شام * بدان قوم شد صبح ، تيره چو شام

چو سفيان ابرد چنان ديد كار * بترسيد از گردش روزگار

بشد پيش حجاج و گفت اى امير * سپاهى است كامد چو درياى نيل

از ايشان هزار و ز ما يك تن است * چو خورشيد بنگر جهان روشن است

15 اگر هريك از لشكر بيمناك * به ما برفشانند يك مشت خاك

شويم اندر آن حال ما ناپديد * تو را پند پيران ببايد شنيد

چو حجاج بشنيد از آن شيرمرد * به عبد الملك در زمان نامه كرد

بدانديش حجاج بىدين‌وداد * هر آنگه كه كردى ز بدخواه ياد

چو از عبد رحمان سخن راندى * بداختر عدو اللّه‌اش خواندى