همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٣

رفتن عبد الرحمان بن اشعث به حرب زنبيل و مخالف شدن او با حجاج بن يوسف و بازآمدن به حرب حجاج

حكايت شنيدم برون زاين كتاب * كه حجاج اسلام داند عذاب ( ؟ )

يكى روز در كشتن و گيرودار * ببردند بسته برش ده هزار 155

بدانديش در پيش كرسى نهاد * نشست از بر كرسى آن بدنژاد

بفرمود تا ده ز دژخيم دون * چو شمشير و چون نيش برنده‌خون

به كين تيغ‌ها را برون آختند * سران را به‌پاى اندر انداختند

يكان و دوكان را بريدند سر * فكندند چون كوه بر يكدگر

چو بشنيد آواز بانگ نماز * مصلى بيفكند بدرگ بساز 160

چو فارغ شد از فرض بر جاى تيز * بفرمود از راه كين و ستيز

كه تا باز خون سران ريختند * ز خنجر به خاك اندر آميختند

چنين تا برآمد نماز دگر * همه خاك ره گشت خون جگر

نبد مانده زآن بنديان پس كسى * فرو داده بودند از ايشان بسى

از آن بسته و خسته گردن‌كشان * يكى را ببردند ده تن كشان 165

چو سياف آهنگ آن مرد كرد * به حجاج گفت اى سپهر نبرد

اگرچند ماراست ، بىمر گناه * ز خون خاك شد لعل ، بر روى راه

كجا رفت عفو تو اى بىنظير * بترس از خداوند فرد و نصير

يكى را ز ما عفو بايست كرد * نبايست خون دل خلق خورد

كه تا از تو نيكى پديد آمدى * يكى بند ما را كليد آمدى 170

چو بشنيد حجاج گفت از فراز * تفو باد بر مردم بىنماز

نبد بيشتر زاين يكى را زيان * كه گفتى سخن پيش من در زبان

بدين نيكويى كاين سراينده گفت * هنر ( ؟ ) كرد پيدا نشد در نهفت

يكى را زبان‌آورى سر دهد * بزرگى و ديهيم و افسر دهد

يكى را زبان سر ببرد ز تن * به هنگام بايد كه گويى سخن 175

خنك آنكه داند سخن ياد كرد * كسى را كه [ دربند ] آزاد كرد

از ايشان صد و سيزده مانده بود * وز آن ديگران خون دل رانده بود

چو حجاج آن قوم را كرد شاد * نكشت و رها كرد و آمد چو باد

نهاد از بر خاك سر بر زمين * همىكرد بر كردگار آفرين

همىگفت كاى پاك‌پروردگار * تو دانى نهان من و آشكار 180