همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٢

رفتن عبد الرحمان بن اشعث به حرب زنبيل و مخالف شدن او با حجاج بن يوسف و بازآمدن به حرب حجاج

برفت و بيامد بر مير باز * به دو گفت سفيان ، يل سرفراز

130 به دنبال آن قوم راندست تيز * كه رفتند از تيغ او در گريز

ز دشمن نشان « 1 » سوارى نماند * از آن سركشان نامدارى نماند

ز تو مژده خواهم كنون شاد باش * ز انديشهء دشمن آزاد باش

چو بشنيد بنهاد سر بر زمين * بماليد بر خاك تيره جبين

برآورد سر ، گفت سفيان كجاست * به دو گفت بدخواه را در قفاست

135 به دو گفت از من به سفيان بگوى * چو ديدى ظفر خود بهانه مجوى

امان نيست كس را تو بازآر هش « 2 » * هر آن كس كزايشان بيابى بكش

از آنان كه يا بى تو اندر گريز * يكى را مكن عفو و خونش بريز

سوى كوفه شد عبد رحمان ز راه * به گردش فراوان ز كوفى سپاه

سوى بصره شد آن‌كه از بصره بود * سراسيمه از كار چرخ كبود

140 يكى نامور [ بد ] قريشىنژاد * به بصره درون ، نيك بادين‌وداد

بد آن نامور عبد رحمان به نام * ز عباس بن حرث نسل همام

كه بودش ز عبد المطلب نسب * سپهر عجم ، آفتاب عرب

بر او كرد بيعت سراسر سپاه * برون برد از بصره لشكر به راه

سراسيمه حجاج گردن‌فراز * سوى بصره شد با سپه رزم‌ساز

145 يكى حرب كردند تا پنج روز * كز آن تيره شد شمع گيتىفروز

نماند اندر آن بصريان رنگ و بوى * به‌سوى هزيمت نهادند روى

سوى كوفه شد مير و لشكر چو باد * بر عبد رحمان بادين‌وداد

به بصره درون رفت حجاج و خيل * خروشان و جوشان چو از كوه سيل

برآورد خنجر به خون ريختن * نياسود از فتنه انگيختن

150 از او آسيا گشت گردان به خون * سر نازنينان به خون در نگون

همىكشت از آن مردم بىگناه * شب و روز حجاج تا پنج ماه

سر صالحان را به خون درنهاد * تن زاهدان داد چون گل به باد

نه زاهد نه عالم ز تيغش برست * بسى عابدان [ را لعين ] كرد پست

( 1 ) نشانى ( 2 ) آرامش